Özgün

Uçuşan polenlere özlemim hani çocukluğumda sıkı sıkı giyinmeye mecbur kılındığım yaz sıcağında bile ailem üşüyüp üşümediğimi sorgularken…

Geçmişe mazi ve asi ruhumla açtım direniş bayrağımı:

Kendi ülkem.

Kendi ülküm.

Kendim.

Kendi bedenim.

Kendi ruhum.

Ve özgün yüreğim…

Beni bana mahal veren birincil tekil şahıs direnişi.

Birincil çoğuldan tekil şahsa ilerleyişim asla bir gerileme filan da değil varsa yoksa sahip olduğum gücün kaynağının da nereden geldiğini biliyorum şükürler olsun ki.

Yaz sonu çok şükür bu yazı da atlattık.

Çünkü düne inat bu güne biat üşümeyi inanılmaz özledim.

Zihnimin berrak ırmaklarında çakıl taşı toplayıp da ardımdan yere serpmeyi filan özlemedim: bilen bilir beni bilmeyen de çok meraklı ise beni benden sorsun…

Dedim ya:

Özgün yüreğim.

Ne sefil ne sakil ne de sıradan ne de laf olsun diye seven kimi torba dolsun diye boş boş konuşur da konuşur: ben almayayım.

Ya da sahiplenir bir eşyayı bir malı bir mülkü bir duyguyu; bir insanı da:

Hangisi iyi hangisi kötü o halde?

Sahiplenmek iyi niyetle ya da tam tersi.

Hiçbir hakkı olmadığı halde hak iddia edenler ise yeter ki gelmesin tersime.

Elbet payıma düşen: susmak!

Da nereye kadar?

Ya, beni benden iyi savunacak birileri varsa?

Rengim malum:

Rakımım malum.

İhtarım ise babadan miras.

Namusum annemden.

Ve değerlerim ve sahibesi olduklarım…

Bana düşense korumak en başta kendimi ve bunu becerdiğime dost düşman şahit.

Ruhum şehit düşecekken meydan muhaberesinde çok şükür bayrak elimde ve ben en önde koşa koşa kavuştum mabedime.

Nereden geldiğimi ise sormayın zamanı gelince söyleyeceğim.

Mazlum.

Masum.

Mahzun.

Üç kelimeyi de şimdilik çıkarıyorum lügatten.

Çünkü masumiyet aptallık olarak addediliyor.

Mazlum ise zavallı.

Mahzun mu?

Vah vah, nedir derdi kim bilir?

Dedim ya:

Özgün.

En azından duygularımda özgür de olduğum kadar özgün olmam bir rivayet değil bir riayet elbet yaratılış amacına binaen.

Mademki Allah böyle istedi.

İçten sevgilerimle…