Eylül Güncem

‘’geceleri bir çarpıntı duyarsan

telaş telaş yağmurdan kaçıyorum

sarayburnu’ndan geçiyorum

akşamsa eylülse ıslanmışsam

beni görsen belki anlayamazsın

içlenir gizli gizli ağlarsın

eğer ben yalnızsam yanılmışsam

elimden tut yoksa düşeceğim

yağmur beni götürecek yoksa beni’’(Atila İlhan)

düşlerim, tekil coğrafyalarında semasında saklı

düşlerim ve düşüncelerin renklerin de uleması

sır dolu küplerim belki de şiirin bekası

mevsimlerden öğüttüm Eylül güncem

serptiğim büyüttüğüm yeminlerim ve o misafir aksan

beynamaz küfürlerden ağıtlar derlediğim

bir içimlik olsa bile şiirlerim ne ki ömrü dengelediğim

muadilim yok benim ve farkındalığım

semavi aşkların kahramanı

içre yolculuk ve dışa dönük dünyam

ara ara seni düşlerim

misafir gelmediğin rüyalarımda tamtakır

aşkın havsalasından taşan hüzün ve şiirin mimarisi

yosun yeşiline yakın gözlerim

günlün müptelası gülüşün eksik kalır aklımda

gülümsemeyi beceremediğin ne ki benim hüznümün yanında?

ve işte kesişen yolumuz afaki gölgemle muhatap

belki de evrende saklı bir tortuyuz

kendine dost kendine düşman

şehirlerin kahramanı olmaya aday

savunmam ise bu bahar

avuntumdur belki de yolum çıkacakmışçasına cennete

cehennemi yaşadım geçtiğimiz yaz

yaza yaza hazanı getirdiğim temkinle sevmeyi öğrendiğim,

yine de dur durak demeden iki arada bir derede gidip geldiğim

rotam meçhul

sözcüklerim meczup

ruhumsa alabildiğine savruk

ya, yüreğim?

düşlerim ve içine düşerim

o kaosun zikrinden ayrı düşemediğim

fikrime ihanet edip de aşka düştüğüm

zemheriden kurtar beni

sevmesem de olur seni

mademki sen öyle istedin

defalarca kendime yenik düştüğüm