İltica

İlahi! 

Zamanın, parmaklarımın arasından sızan ince bir kum tanesi gibi aktığı bu saatte, asırlık çınarların yaprak döktüğü dilsiz sessizlikle kapına geldim.

Gök kubbenin lacivert atlası üzerimize serilmişken, şehirlerin puslu ışıkları teker teker sönüp yerini gecenin çıplaklığına bırakırken, içimde hiç sönmeyen kadim yangınla Sana yöneldim. 

Ben ki topraktan koparılmış, dünya denilen bu gurbet toprağına fırlatılmış bir avuç fani balçığım.

Sen ise yıldızları birer tespih tanesi gibi fezaya dizen, zamanı ve mekânı avucunda tutan Zat-ı Zülcelal'sin.

Sana yalvarmak için lügatlerin en cilalı, en süslü kelimelerini seçmiyorum artık. Maskelerimi kapının eşiğinde bıraktım. Bilirim ki Senin katında en makbul dua, yorulmuş bir kalbin içinden gelen sessiz, kimsenin duymadığı çıtırtıdır. 

Şu göğüs kafesimin altında atan et parçası, bazen dünyanın en ağır yükü haline geliyor. Günahların, pişmanlıkların ve keşkelerin sisi kaplıyor ruhumun kırık pencerelerini.

Dipsiz okyanuslarda yönünü kaybetmiş bir gemi gibi, bir fener arar gibi arıyorum Nûru'l-Envâr olan adını. Kararan geceme, yorulan zihnime, tökezleyen adımlarıma bir inşirah fısılda. 

Bak, ellerim açık ama içi tamamen boş. Sana kendimden başka feda edecek, kapına getirebilecek hiçbir şeyim yok. Her defasında kırdığım, her defasında lekelediğim ama her defasında yine ve sadece Sana getirdiğim yaralı irademle buradayım. İnsanlar beni sadece dışımdaki kabuğumla tanır, Sen ise beni benden, içimin en karanlık, en kimsesiz dehlizlerinden bilirsin.

Beni, kendi nefsimin ellerine bıraktığın ıssız kuyularda terk etme. 

Ruhumun üzerine çöken bu dünyevi dumanı, kalbimi körleştiren bu hırsı ve telaşı dağıt. Adımlarımı, Senin rızanın dikildiği sarsılmaz toprağa sabitle. Gözlerimden süzülen mahcubiyet yaşlarını, içimdeki cehennemleri söndürecek birer rahmet damlasına çevir. 

Ya Rahman, ya Rahim!

Eğer Sen beni bu kapıdan çevirirsen, hangi gökyüzü sığdırır bu uçsuz bucaksız yalnızlığımı? Hangi toprak kabul eder Senin merhametinden mahrum kalmış bu firari gölgemi? 

Beni en çok Sen anlarsın, bana en çok Sen acırsın.

Dünyanın bütün yolları tükendiğinde, beni yine Senin bitmeyen sonsuz yoluna kabul et.