Bizi Yaşlıyız Diye mi İstemediniz

BİZİ YAŞLIYIZ DİYE Mİ İSTEMEDİNİZ? 

21 Eylül 2026

İzmir'den döner dönmez, bizim tekne kazıntısı olan kız kardeşim Yasemin, geri çevrilmesi mümkün olmayan bir teklifle geldi.

“Ablacığım, yazlık evimde üç kardeş birkaç gün vakit geçirip birbirimize ayıramadığımız zamanı ayıralım, ne dersin?”

Ne diyecektim? Elbette evet.

Yıllar içinde hayat bizi üç ayrı tarafa savurmuştu. Aynı evin çocuklarıydık ama artık aynı sofraya oturmak, uzun uzun konuşmak, hiçbir yere yetişmek zorunda olmadan birlikte birkaç gün geçirmek kolay değildi. Yasemin'in teklifi bu yüzden yalnızca birkaç günlük bir tatil değildi benim için. Birbirimize gecikmiş bir zaman ayırma teklifiydi.

Üç kardeş olarak kendi küçük dünyamızı kurduk. Fakat bu kararımızı ne annem anladı ne de... Hatta sonradan haberi olduğunda annemizin söylediği bir cümle içimize oturdu:

“Bizi yaşlıyız diye mi istemediniz?”

Ne acı bir sözdü bu.

Oysa mesele onları istememek değildi. Tam tersine, bazen insan annesini, babasını, çocuklarını, eşini, kardeşini çok sevdiği için onlardan birkaç günlüğüne ayrı bir alan açmak istiyor. Kardeş kardeşe kalmak, çocukluğun kapısını biraz aralamak, yılların birbirimizden esirgediği zamanı telafi etmek istiyorduk. Bunda kimseyi dışarıda bırakmak yoktu.

Ama annelerin kalbi başka türlü çalışıyor. Bizim birkaç günlük kardeşliğimizi, kendilerine kapanmış bir kapı gibi görmüş olmalıydı. Oysa biz sadece üç kız kardeş olarak, hayatın bize vermediği bir şeyi kendi ellerimizle birkaç günlüğüne kurmaya çalışıyorduk: birlikte olmayı.

H. Çiğdem Deniz