Yoruldum

Ölümüm kendi kalemimden çıkmış bir imza olmalıydı;

kaderin silik mürekkebinde değil,

eşikte bekleyen bir gölgenin elinde hiç değil.

Ben sadece yoruldum.

Etten ve kemikten değil;

var olmak denen ağır mesaiye yenildim.

Yorgunluğumun adı vitrin sevgileriydi:

bir bakışta düğümü çözülmeyen,

bir dokunuşta tenden içeri geçmeyen.

Ardından yapay tebessümler—

dişlerin arasında saklanan boşluk,

gözlere uğramadan tamamlanan bir gülümseme.

Duvarlar da biliyordu bunu.

Herkes konuşuyormuş gibi susuyor,

herkes kendi sesinin içinde

bir başkasına dönüşüyordu.

En çok da dikiş yerleri patlayan maskeler…

Zamanın üzerimize diktiği dar ceketler,

gülümsemeye ayarlı mekanik yüzler,

kendi dilini ısıran mahcup diller.

Aynalar yabancı artık.

Her sabah başka birinin ölçüsüne göre

boy veriyoruz içimizde.

Bize ait olmayan adımların

izini sürüyoruz.

Kimseyi incitmemek için

her gün biraz daha eksilirken,

zihnimin söküklerini

kimse görmesin diye dikiyorum.

İğnenin geçtiği yerler belli.

Acısı değil yalnız—

kimsenin fark etmemesi

yoruyor beni.

Bir gün yanlışın yüzüne

sesimi fırlattım.

Çarptığı duvar geri vermedi.

Oysa ben,

bir cümlenin sahibine ulaşmasını,

bir insanın kendi gövdesine

fazla gelmemesini istedim.

Sözün sahibini küçültmediği,

insanın kendi sesinden utanmadığı

bir yer olmalıydı.

Bulamadım.

Şimdi hepimiz

aynı yerden sökülmüş gibiyiz.

Yaramızı biliyoruz,

iğneyi de görüyoruz;

ama elimizi uzatmıyoruz.

Belki alıştık.

Belki alışmak,

insanın kendine yaptığı

en sessiz dikiştir.

Ben artık

o dikişi tamamlamayacağım.

Kalemi bırakıyorum.

İpi değil—

kendimi tutan eli.

Ve geri çekiliyorum

her şeyden.