Aynı Göğün Altında

Bir gece,

Kudüs'ün taşlarına yağmur yağdı.

Her damla, bir annenin gözünden düşmüş gibiydi.

Bir çocuk, yıkılmış evinin önünde

avuçlarına sığdırdığı üç taşı sayıyordu.

Biri babasının mezarından,

biri okulunun duvarından,

biri de henüz adını koyamadığı

bir gelecekten kalmıştı.

Aynı gece,

başka bir şehirde ezan yükseldi.

Bir adam namaza durdu.

Alnını seccadeye koyduğunda

dünyanın bütün ağırlığı

bir anlığına omuzlarından indi.

Uzakta,

bir başka adam da aynı kıbleye dönmüştü.

Aralarında dağlar, denizler, sınırlar vardı.

Bir de kimsenin adını koymadığı

o eski, soğuk mesafe.

Madem aynı göğe bırakıyorsunuz dualarınızı,

neden birbirinizin sesine bu kadar yabancısınız?

Bir düşünün:

Yeryüzünün bütün minareleri

aynı anda susarsa,

geriye hangi ses kalır?

Bir yetimin nefesi.

O nefes,

bütün nutuklardan daha ağırdır.

Ey ümmet,

siz bir zamanlar aynı sofranın

farklı elleriydiniz.

Şimdi sofranın ortasında ekmek duruyor,

ama herkes kendi açlığını savunuyor.

Bir olun demek,

birbirinizin aynı olmasını istemek değildir.

Bir olun demek,

başkasının acısını kendi dilinizde

tercümesiz anlayabilmektir.

Bir olun;

Çünkü Kudüs'ün kapısında bekleyen çocuk

sizin hangi mezhepten olduğunuzu sormuyor.

O, yalnızca

bir kapının yeniden açılmasını bekliyor.

Belki de bütün mesele budur:

Aynı kıbleye dönen yüzler

birbirine dönebildiği gün,

dünya ilk kez

bir duanın ne kadar büyük olabileceğini görecek.