Kalanlar

Dünya geceye doğru ilerliyordu, seninle akşam iş çıkışı metrobüs durağında karşılaştık.

Gökyüzü, günün son pişmanlığını taşıyordu yüzünde; şehir yorgun, insanlar birbirine yabancıydı.

Bir tek sen, kalabalığın ortasında eve dönmeyi unutturan o küçük ihtimaldin.

Sonra metrobüs geldi. Kapılar açıldı, insanlar bindi, sen de gittin.

Dünya geceye vardı o akşam, ben olduğum yerde kaldım.