Seni Gözlerimden Kaybettim

Dere akar yukardan,

sanki gökyüzü bir yerinden yarılmış da

bütün mavisini unutmak için

taşların arasına dökmüş.

Ben bakarken tepeden,

dünyayı ayaklarımın altında sanıyordum.

İnsan bazen en yüksek yerde durur da

bir çift gözün karşısında

bütün yüksekliğini kaybeder.

Sen geçtin aşağıdan.

Ne bir rüzgâr haber verdi gelişini

ne de ağaçlar eğilip fısıldadı adını.

Bir an, yolun içinden bir kadın geçti;

ve zaman, ilk kez,

bir başkasına bakabilmem için durdu.

Sana seslenmedim.

Sesim sana ulaşsa

kader dediğim şey sıradan bir karşılaşmaya dönüşecekti.

Belki de korktum;

bazı insanlar vardır,

adını bilmeden bile kaybetmekten korkarsın.

Koşar adım inerken,

taşlar ayağımın altında yer değiştiriyor,

dere, telaşımı alaya alır gibi

aynı şarkıyı söyleyip duruyordu.

Her basamakta biraz daha yaklaştım sana,

her nefeste biraz daha geç kaldım.

Seni yerde ararken,

yüzünü kalabalığın yüzünde aradım, 

saçlarını rüzgârın dağıttığı dallarda,

sesini suyun kıyıya vururken çıkardığı

o ince, kırık seste…

Bir gölgeye yetiştim, sen değildin.

Bir yabancıya baktım, sen değildin.

Bir an, bütün dünya senin yokluğuna benziyordu;

ben ise neyi kaybettiğini bilen

neyi bulması gerektiğini bilmeyen

bir adam gibi duruyordum ortasında.

Kaybettim seni gözlerimden.

İnsan birini böyle mi kaybeder?

Ne bir veda duyulur

ne de ardında kapanan bir kapı…

Yalnızca bir an vardır;

dünya aynı dünya, dere aynı dere,

gökyüzü yine yerinde.

Ama sen artık hiçbir yerde yoksundur

insan, ilk kez,

bir şeyin yokluğunun da

bir yüzü olabileceğini anlar.

O günden beri yukarıdan akan her suya bakıyorum.

Belki bir gün zaman,

seni aldığı yerden geri getirir diye.

Bazen düşünüyorum:

Ya sen de bir an durup arkana baktıysan?

Ya gözlerin benim olmadığım bir yerde

beni aradıysa?

İki yabancıydık yalnızca,

aynı dünyanın iki ayrı kıyısında.

Belki de bir ömrün içinden geçtik birbirimizin;

birimiz farkında olmadan,

ötekimiz bir ömür unutamadan.

Dere hâlâ akar yukardan.

Ben artık tepeden bakmıyorum.

Öğrendim:

İnsan bazen birini gözden kaybeder,

ama asıl kaybolan,

onun geçtiği o kısacık anda

kendinde bulduğu insandır.

Ben hâlâ o yokuşun başındayım.

Seni yeniden görmek için değil yalnızca;

o gün gözlerimde bir anlığına yaşayan

ve sen gittikten sonra bir daha bulamadığım

o adamı aramak için.