Kimse Görmeden

Akşam, paltosunu çıkarıp

omuzlarına asardı seni.

Kapı açılırdı,

evin içindeki bütün saatler

birden susardı.

Sen gelirdin baba.

Cebinde yarım bir dünya,

ellerinde günün pası.

Ben çocukken

ayakkabılarını dev sanırdım.

Meğer sen,

bütün ömrünü

küçük bir eve sığdırmaya çalışıyormuşsun.

Şimdi o evin içinden geçiyorum.

Duvarlarda sesin yok,

ama bazı geceler

musluğu kapatırken bile

ellerini hatırlıyorum.

Bir gün saçlarına kar yağdı.

Ben fark etmedim.

Sen yine de

üşümeyeyim diye

pencereyi kapattın.

Baba,

sana sarılmak istiyorum.

Ama zaman dediğin şey

insanın en sevdiği omzu

yavaşça uzaklaştırıyor.

Ve ben,

her geçen gün

biraz daha sana benziyorum.

En çok da

kimse görmeden yorulduğumda.