Yaz günleri bir yýllýk emekli günleri kadar uzun sürmedi. Aðustosun sön haftasýnda okulda olmam gerekiyordu. Memlekete erken veda edip Kocaeli’ne döndüm.

        Her yýl sene baþýnda mutat yapýlan seminer çalýþmalarýna katýldým. Öðretmen arkadaþlarla tanýþtým. Ve 8 yýllýk ilköðretim uygulamasý vardý ülkemizde. Sadece bir yýl için öðretmene gereksinim var kanýsýndaydým. Oysa alacaðým birinci sýnýfý sýkýntý çýkmazsa mezun edinceye kadar okutmam gerekecekti…

        Okul kuruculardan birisi okulun iþleyiþiyle görevliydi. Artýk okulun bir elemaný olmuþtum. Bir gün oturup bana ödenecek ücreti konuþtuk. Öðretmen arkadaþlar gayet resmi davranýyor sadece genel konularda çok az konuþuyorlardý. Maaþlarla ilgili konuþmayý gizli bir el susturmuþtu adeta. Kurucu patron bana ne kadar ücret istediðimi sordu!? Para iþlerini konuþmayý hiç sevmem. Arkadaþlara ne kadar ödüyorsanýz bana da ayný ödemeyi yaparsýnýz diye cevap verdim.

 Patronlar namazýnda niyazýnda insanlardý. Konuþmalarýnda sýk sýk kutsal deðerleri kullanýyorlardý. Hakkým ne ise ödenir diye sene sonuna kadar o konuyu hiçbir arkadaþla konuþmadým.  Geçen günlerle birlikte arkadaþlarla dostluklarýmýz ilerledi. 2. Sýnýflarýn öðretmeni benim gibi emekli çalýþan bir arkadaþtý. Maaþýmý sordu. Söyledim. Ben de ona sordum. Ýçtenliðime inanýn maaþýmý sadece eþim bilir, çocuklarým bile bilmez. Fakat maaþým sizinkinden çok çok fazladýr… Konuyu irdeleyince adamlarýn beni bir yýl eðitmen maaþýyla çalýþtýrdýklarýný anladým. Üzüldüm. Özel sektörün ne olduðu anlayýþý kafama iyice dank etti. Ekmek aslanýn aðzýndaydý. Beceren hakkýný alýyordu.  Özel okullarda maaþ iþlerinin nasýl takdir edildiði hakkýnda bilgim olsaydý; emeðimi sömürtmemek adýna mücadele verirdim elbette! Ertesi yýl kurban pazarlýðý yaparak maaþýmda biraz iyileþtirme yapýldý!

Öðrencilerimle dersler baþlamadan bir hafta uyum programý uygularken tanýþtým. Kutsal kitabýmýzda yazar; Allah, göðü 7 kat yaratmýþ. Ve bizim semamýzýn üstündeki birinci katý yýldýzlarla bezemiþ. Dünyamýzý aydýnlatan, birinci kattaki samanyolunda bulunan orta büyüklükteki bir yýldýz olan güneþin 7 rengi var. Bu renkleri gökkuþaðýnda rahatlýkla görürüz. Ýlginçtir, Türkiye’mizde de 7 bölge var. Ve benim de yedi bölgemizden öðrencim vardý. Bölgelerinin kültürüyle beslenmiþ aile çocuklarý. Terbiye görgü anlayýþlarýnda farklýlýklar… Farlý bölgelerin gelenek ve görenekleriyle beslenmiþ velileri, çocuklarýný sýnýf havasýna sokmakta hiç kolay olmuyordu.

Okul ilçenin kenarýnda; öðrenciler genelde yeni yeni varsýllaþan çoðu esnaf çocuklarýydý. Bir doktor, sadece iki tane de öðretmen çocuðu vardý. Birisi çok sýkýntýlý, 4 adet hiperaktif öðrencim vardý. Sýnýflar azami 24 öðrenci alacak özellikte planlanýp yapýlmýþtý. Bazý arkadaþlarýn sýnýf mevcudu bu sayýyý bulmuyordu. Benim sýnýfýmda bir öðrenci daha aldýlar. O öðrenciye bir öðrencilik sýra sýkýþtýrýldý. 25 mevcutlu sýnýfýmda 4 hiperaktif öðrencileri rehberliðe yönlendiriyordum. Veli kabul etmiyordu öðrencinin hiperaktif halini. Özel okulda her veli bir müþteridir. Bu gözle bakýnca gerek okul sahipleri, gerekse onlarýn dümen suyundan çýkmayan idareciler sorunun üzerine gidemiyordu.

Benim yaþý da oldukça küçük, konuþma zorluðu çeken hiperaktiflikten de öte öðrencim sýrasýnda sessizce oturuyordu. Okuma-yazma ses temelli öðretim yöntemiyle öðretiliyordu. Konuþmayan öðrenci için tahtaya “e” sesi yazýp onun üzerinden tebeþirle geçmesini istiyordum. Deftere yazma, kalem tutma yetisi geliþmemiþti. Üstüne üstlük tuvalet ihtiyacýný da karþýlayamýyordu. Kakasýný da yapýnca, evleri yakýn anneyi çaðýrdým. Ve anneye ýsrarla telefonunuzu verin böyle durumlarda sizi bilgilendireyim gerekeni yaparýz diye rica ettim.

Ertesi gün kadýn geldi. Eþim telefonumu vermemi kabul etmedi. Sýkýntý büyüdü. Rehberliði, okul müdürünü bilgilendirdim. Öðrencinin okulun bünyesindeki ana okula verilmesini istirham ettim. Dileðim kabul görmedi. Sýnýfýma, görsel sanatlar, yabancý dil… öðretmenleri de giriyordu. Benim dersimde sadece uyuyan öðrenci yabancý dil dersinde baðýrýp-çaðýrmaya baþlamýþ. Nihayet sýnýfýma giren arkadaþlarla müdüre durumu topluca anlattýk. Bu olaylar yaþanýrken öðrencinin babasý okulun giriþ kapýsýna geliyordu paydos saatlerinde. Düþmanca bakýþlarýný hissediyordum.

        Nihayet kurucu, okul müdürü rehber öðretmen karar verdi tuvalet terbiyesini bile öðrenmekten acil öðrencim ana sýnýfýna gönderildi. Okul müdürü bana, “kendine dikkat et, öðrencinin babasý da sýkýntýlý…” zaten velimiz bana ters ters bakýyordu. Ne diyeyim, açýkçasý gardýmý alarak okuldan çýktým birkaç gün!

         Çok uygar, kültürlü;  öðrencilerime, kendilerine karþý yaklaþýmýma saygý duyan deðerli velilerim vardý. Hiperaktif öðrencilerimin çokluðu benim þanssýzlýðýmdý. Yýllarýn kazandýrdýðý bilgi ve deneyimlerimle bir ay içinde ilin çeþitli mahallelerinden gelen öðrencilerimle sýnýf havasý oluþturduk.

        Anlatmadan geçemeyeceðim; emekli olduðum okuldaki sýnýfýmda, bilgisayar, projeksiyon, yazýcý benzeri araçlarým vardý. Özel okulda böylesi araçlar yoktu. Bu araçlarý edinmek için müdürü ziyaret ettim. “Aman hocam, beni sýkýþtýrmayýn! Sizin sýnýfýnýza bu aletleri alsak diðer arkadaþlar da isterler." diyerek” yakýnýyordu.

Vakit kaybetmeden patrona gittim. Varsýl insanlarýn tutumlu (cimri) olma anlayýþlarý kurucularýmýzda da vardý. Ýsteyenin bir yüzü vermeyen iki yüzü kara anlayýþýyla ýsrarýma es geçilmedi. Bir ay içinde sýnýfýmý gerekli araç gereçle donattýk. Özel okulda da eðitim-öðretim çalýþmalarým aksamadan yürüdü…