Baba ocaðýndan bir adým ötesi gurbettir. Ortaokul için köyümüze yürüme ortalama iki saatlik yol uzaktaki ilçede okula gidince ilk kez doðduðum evden ayrýldým. Bu ayrýklar bir hafta bile deðildi. Hafta sonlarý köye dönerek annemin piþirdiði çorbalara hasret kalmazdým. Bir hafta bile sürmeyen baba ocaðýndan ayrýlmalarla gurbetlik yaþadým diyemem.

Öðretmen Okulu için baþka bir þehire gidince gurbetin o yakýcý duygularýnýn tüm ruhumu sarar, dayanýlmaz acýlarýn yüreðimin en uç noktasýnda hissederdim. Memleketimin plakasýný taþýyan bir taþýt görmek bile nabýz atýþlarýmýn ritmini etkilerdi. 15 yaþý içinde ayný ilçenin, doðduðu topraklardan ilk kez ayrý kalan çocuklardýk arkadaþlarýmla. Onlarla da ayný duygularý paylaþýr, bazen gözlerimiz yaþarýrdý.

Bir yandan ilk gençlik duygularýnýn verdiði coþku, bir yandan hüzün içinde farklý duygular yaþýyorduk. Kýsa süren bir zaman dilimiydi okul yýllarý. Yatýlý okul. Bayram gününün sabahlarý arkadaþlarýmla sabah erkenden okulun yakýnýndaki camiye bayram namazý kýlmaya giderdik. Bayramlarda ailemizle bir arada olamamak fazla etkisi olduðunu söyleyemem. Trabzon büyük ve güzel bir kent, sinemalar bol. Bayram tatillerinin biricik eðlence kaynaðýmýzdý sinemalar. Gurbetin ilk aylarýnýn özlemi de hayli azalmýþtý.

Köy öðretmeni olduðum yýllardaki dini bayram sabahlarýndaki hüznümü hatýrlayýnca bugün bile efkâr basar gönlümü. Bayram sabahlarý camiden çýkýlýr. Köylülerim caminin yakýnýndaki mezarlýklarý ziyaret edip Hakk’ýn rahmetine kavuþmuþ gidenlerinin mezar baþlarýnda dua okurlar. Bense caminin yaný baþýnda, daðlarýn arkasýnda çok uzaklarda kalan doðduðum topraklara baka baka kalýverirdim sessizce. Velilerimle bayramlaþýrdýk elbette. Lakin gönül, anne-babayý, yakýn akrabalarý, onlarýn içten sýcaklýðýný arardý sürekli! “Gurbeti ben mi yarattým” diyor ya Muhlis Akarsu. Gurbet yaþamýmýzýn yadsýnamaz bir gerçeðiydi oysaki... Bu diyarlardan gitmek olanaklý olmadýðýna göre bu deve güdülecekti. Güdüyorduk gönüllü olmazsak bile.

Köylerde çalýþýrken bayram günlerinde hep buruk mutluluklar yaþadým. Yýllar geçmiþ olsa bile özellikle bayramlarýn yaþamýn olmazlarý arasýna girmiþ çocukluk günlerinin tanýmsýz güzellikleri hiç silinmez gönüllerden. El öpmeler, büyüklerin kýrýþ kýrýþ olmuþ yüzlerindeki bayram günlerine has gülümsemeleri hafýzanýn derinliklerine kayýtlý. Unutulmaz. Hafýzadaki kayýtlar güzellikler gün yüzüne bayram günleri ortaya çýkar ister istemez. Ve sýladan uzak olununca daha da acýtýr insan ruhunu.

Doðu illerimizde halk þairleri geleneði baskýndýr. Bu þairler halkýn sevinçlerini, coþkularýný, acýlarýný dillendirir. Türkler yaþadýðýmýz topraklara gelirken kopuzlarýný da beraber getirdiler. Düðünlerde, seyranlarda, bayramlarda ve de bölgenin karlý uzun kýþ gecelerinde kopuzdan çeþitli telli sazlara dönüþen çalgý aletlerini týngýrdatýp halk þiirinin nadide örneklerini verirler. Karþýlýklý saz çalar, atýþmalar yaparlar. Senede bir kez de Konya’da buluþur Konya Âþýklar bayramýnda çeþitli etkinliklere katýlýrlar.

Köyümüzden de Konya Âþýklar Bayramýna katýlan þair yetiþmiþtir. Ýlçe ve ilimizin yetiþtirdiði Efkârý Baba, Deryamin, Âþýk Huzuri, Âþýk Gülhani… Ýlimizin yetiþtirdiði âþýklarýn sadece bazýlarýdýr. Âþýk Yanguni mahlaslý köylümüz âþýk ben küçükken yaþadýðý âþýklara has serüvenler sonucu köyümüzden ayrýlmak zorunda kalmýþ. Sakarya ilimize yerleþmiþ. Ölünceye kadar da özellikle memleket özlemini deyiþlerine tema edinerek çok güçlü yanýk þiirler söylemiþ.

Bayram günlerinin sýladan uzak kalmanýn ruhunda estirdiði fýrtýnalarý betimlediði bir þiiriyle yazýmý bitirmek isterim. Hele final beyiti ruhumda fýrtýnalar estirir

“Yanguni der gurbet elde ölürsem
          Savrulur küllerim sýlaya doðru.”

 “ Ölüm tek gerçektir” diyor Gazali. Bu gerçekten kaçýlmaz. Sýlaya anne-babamýn yanýna defnedilmek benim de arzum.

“Sýlaya Doðru

Bir hasrettir yine düþtü canýma
Bu vasf-ý hallerim sýlaya doðru
Felek hisar çekmiþ dört bir yanýma
Açýlmaz yollarým sýlaya doðru

Kýlýndý bayramlar saflar söküldü
Gurbetliler bir köþeye çekildi
Eller havalandý yaþlar döküldü
Uzattým ellerim sýlaya doðru

Hani sallandýðým topraklar taþlar
Hani hasret annem hani kardeþler
Hani yaren yoldaþ ahbaplar eþler
Açarým kollarým sýlaya doðru

Virandýr gönlümde bu aþkýn þehri
Paslandý hazneler lal u gevheri
Gönül yaylasýnda aþkýn rüzgarý
Esiyor yellerim sýlaya doðru

Fani dünya ben feleði bilirsem
Baykuþ gibi çok viranda kalýrsam
Yanguni der gurbet elde ölürsem
Savrulur küllerim sýlaya doðru.”

Aþýk Yanguni (Gülpaþa Tokdemir)