Kâzım Abi'nin Kahvesi
**KÂZIM ABİ’NİN KAHVESİ**
Yıldız’dan (Ihlamur Meydanı) Gümüşpala Caddesi’ne soldan girişte ikinci ya da üçüncü dükkâna, yani Kâzım Abi’nin işlettiği kahvehaneye okul çıkışı hemen hemen her gün uğrardık.
1968-1969 eğitim ve öğretim yılında bir araya gelen beş arkadaşın dördü Tire Lisesi öğrencisiydi: Hüsnü son sınıf öğrencisiydi, ben (Sadık) ikinci sınıftaydım, Erol ve Şerif ise lise birde okuyordu. Hepimizin büyüğü, bir resmî dairede memurluk yapan Güven’di. Güven’le daha önceden İzmir Karabağlar’dan tanışıktık. Erol’la ortak yönümüz ise tabela, resim ve afiş işlerine erken yaşta merak salmış olmamızdı. Şerif ve Erol da aynı sınıfta olmaları vesilesiyle yakın arkadaş olmuşlardı.
Beşimizin sekiz ay boyunca her gün buluşup sohbet ettiği Kâzım Abi’nin bu kahvesi, bizler için adeta bir sanat okuluydu. O günkü müşterileri, geleceğin sanatçılarıydı; kimi ressam, kimi edebiyatçı…
Güven, kahveye yaptığı güzel resimleri ve kendi ürettiği kaligrafi çalışmalarını getirirdi. Hüsnü, Ege’nin mitolojik hikâyelerinden, eski yerleşim alanlarından, tarihi isim ve olaylardan bahsederdi. Üstelik Fransızcası çok iyiydi; çeviri yapacak nitelikte bir yeteneği vardı.
Ben İzmir’den memleketime yeni gelmiştim. Okul tatillerinde ve yaz aylarında tabelacı, ressam ve grafiker ustalarının yanında çalışmış; büyük boy tabelalar ve sinema afişleri yapmış, karikatürle uğraşmış bir gençtim. Şiirler de yazıyordum. Erol, o yaşta ekmeğini adeta taştan çıkaran, elinde boya çantası ve fırçalarıyla dükkânlara tabela yazan, resim kartonlarına yaptığı sulu boya çalışmaları vernikleyerek yağlı boya görünümü veren, günün birinde ressam ya da resim öğretmeni olmaya aday bir arkadaşımızdı. Şerif ise hem derslerine çalışan hem de sanata dair sohbetlerimize katılan bir can dostumuzdu.
Kahvede resimden şiire, karikatürden öykülere ve romanlara dair ne varsa konuşur, ortaklaşa şiirler de yazardık. Bir dize Hüsnü, bir dize ben, bir dize de Erol söylerdi. Hâlâ aklımda olan o dize şudur: *“Kadınlar bir kente taşıdılar güneşi.”* Bu şiirin tamamını, İzmir Namık Kemal Lisesi’nden bir arkadaşımız sonradan yerel bir gazetede yayımlatmıştı.
O yıllarda birkaç fotoroman dergisi yayımlanıyordu. Hüsnü bir gün kahveye elinde Fransızca bir fotoroman dergisiyle geldi. Planımız hazırdı: Metin kısmını Hüsnü Türkçeye çevirecek, konuşma balonlarının içini Güven yazacak ve resimleri de yine Güven çizecekti.
Başroldeki çizgi roman kahramanının bir sahnede trenden inmesi gerekiyordu. Bir cumartesi günü Güven’le trene binip Çatal’da indik; aktarmayla yola koyulup Bayındır’a bağlı Arıkbaşı İstasyonu’na ulaştık. Fotoroman kahramanının yerine geçerek trenin basamaklarından iniş pozu verdim. Güven, sahnenin fotoğrafını birkaç kare çekti.
Birkaç saat sonra Tire’ye döndük. Bu defa mezarlıkta kabir ziyareti sahnesinin çekimleri vardı. Bir kabrin başında elimde hayali bir çiçek buketiyle, üzülüyor rolü yaparak hafifçe ve saygıyla eğildim. Bu karenin çiziminde asıl fotoroman kahramanını resmetmek yine Güven’e düşüyordu.
Kahramanın bir sahnede de traktör üzerinde görünmesi gerekiyordu. Bunun için Bahçekahve semtindeki Savranlar’ın yağhanesine gittik. Şoför koltuğuna çıkıp sürücü gibi davrandım, Güven de birkaç kare fotoğraf çekti.
Bu arada Hüsnü, okula kravatsız giden bir öğrenciydi. Kazağını yakası sırtta kalacak şekilde ters giyerdi hep; güya var olan kravatını kapatacak ya da *“Boğazım ağrıyor”* rolü yapacaktı.
Yıllar geçti… Zamanla coğrafi ve ekonomik şartlar yüzünden ayrı şehirlere savrulduk, irtibatımız eskisi gibi olmadı.
Güven önce kahvecilik, daha sonra toptancı halinde halcilik yaptı. Hüsnü Siyasal Bilgiler Fakültesi’ni bitirdi, ardından Selçuk Vergi Dairesi’nde memurluk yaptı. Ben askerlik sonrası Tire Vergi Dairesi ve Malmüdürlüğü’nde memur olarak çalıştım ve 1998 Şubat sonunda emekliye ayrıldım.
Erol, lise öğrenimine İzmir’de özel bir kolejde devam etti. Okulu bitirip İstanbul Güzel Sanatlar Akademisi’nde eğitim gördü. İzmir’e dönerek bir müddet tabelacılık ve afiş ressamlığı yaptı. Fuar’da duvar ressamlığı yaparken bir defasında birlikte çalıştık. Şerif ise Erol’un İzmir yıllarında (1970 olmalı) Kestelli’de onunla beraber bir reklam atölyesi açtı. Aradan uzun yıllar geçtikten sonra Almanya’ya gitti, orada bir matbaada çalışmaya başladı.
Bu anılarımızı hatırladıkça ister istemez *“Hey gidi günler hey!”* diyorum.
Güven, resimlerine eskisi gibi devam edemedi. Hüsnü bir kaymakam olmadı ya da olamadı. Ben liseyi bitirip Güzel Sanatlar Akademisi’nde okuyamadım; İzmir’de yetmişli yılların ikinci yarısında ofset tekniğiyle basılan gazete olmadığı ve klişe maliyetleri de çok pahalı olduğu için o yıllarda hiçbir karikatürümü yayımlatamadım. Erol ise İzmir’deki atölyesini kapatarak Millî Eğitim Bakanlığının değişik okullarında görsel sanatlar öğretmeni olarak görev yaptı. Malatya-Yeşilyurt Yatılı Bölge Okulu’nda, Simav Lisesi’nde ve Simav depreminden sonra Nazilli Lisesi’nde bulundu; ardından tekrar Simav’a dönerek görevini sürdürdü ve yakın zamanda emekliye ayrıldı.
Birkaç yıl önce Hüsnü ve Erol’la telefonla görüştük. Hüsnü İzmir’de yaşıyor ve ara sıra Bayındır’a gidiyor. Şerif’le ise sanal ortamda haberleşiyoruz; yaklaşık on sene önce Türkiye’ye tatile geldiğinde Tire’de görüşmüştük.
Güven’in vefatından sonra hayat, biz dört arkadaşın ara sıra haberleşmesiyle devam ediyor.
**Mehmet Sadık Medin**
*21 Kasım 2026, Şişli*
Yorumlar, Tebrikler ve Beğenenler
- Yorumlar 0
- Yorum Yaz
- Tebrikler
- Beğenenler
- Popüler Yazıları
Yorum yazmak için giriş yapın.
Edebiyat ve Kültür Platformu