İsimsiz Zamanlar...

Gözlerin vardı kaçak pasaport örneği

Sınırlarıma hesapsızca dalan…

Asırlar sonra bir yabancıya

Merhaba demişti lal dilim

Yaşam almıştı bakışlardan masumluğu

Soluksuz beden

Çarmıhta esrik düşüncem…

Pembeliğinde yaşamın

Gri adımlar atmaktın sen…!

Nefesinden dinlerken hafifletilmiş mektuplarımı

Ayrılık ezgileriyle karşılaştım boğuk boğazında

Kimsesizliğimi alır mısın diye haykırdım

Güldü adımlarına hız vererek…

Uzaklaştığında nöbetimi Azrail devraldı ellerinden

Derecesiz başıboş iklimlerimin

İsimsiz zamanlarında, anlara asıldı idam kararım

Yeşerirken saatlerine,

Taktığım darağaçları aşk sızlanarak

Yokluğundan doğuyor şimdilerde…

Üzerine yazamıyorum pişmanlıklarımın

Ellerimde dünden kalma sızılarla

Dolaşırken silik caddelerinde benliğimin,

Ve eteğinden tutmuşken yalnızlığın

İntihara meyilli iki cümlede asıyorum seni

Anladım “susarak özlemek” yetmiyor

Ölümü topluyorum saçları/m/nda…

Dilimin firketelenmiş yerinde sıkıyorum ismini

Çelimsiz bir sancı vururken yüreğimin sen çukuruna

Ölü düşlere kefen dikilmez diyorum

Dağıtıyorum zihnimin kuşlarını

Özgür umutlar kurmak için…

Yazacak çok şey kalıyor geriye

Her terk edilişte demini alan düşlerimle

Giydiriyorum üryan kalmış zihnimi…

Bir serçenin gözyaşı sonrası ölüyorum

Aklımın kıvrımlarına dolduğunda

Geceydi örten günahları değil mi ?

Ve yine geceydi

Günah gibi zihnime işleyen seni…

Umutlarım…

Gamzemdeki yalancı güllerim

Sahte kabadayı sözcüklerim

Eksik yaşanmış mevsimlerim

Düş bahçemin siyah çiçekleri…

Yanılgılarımın çıplaklığıyla kaldırdım

Başımı düşümden…

Uzağına düşen yüreğimle

Ne yana baksam hep sen…!