Rütbesiz Sözcükler

Kelimeleri uç uca ekledikçe şekilsiz harflerle

Örseliyorum gecemi…

O vakit diyorum belki uyanırım

Deli fişek avazlandığım suskularımdan…

Bilirim yolları yokuştur tüm umutların

Bir el değecekse yüreğine merhametle

Ve düşecekse çığlığın o ince endamından tiz perde sükûnetim

Eyvallahını çekiyorum yeniden

Öfkemi bertaraf ederken uykularımdan…

Rütbesiz sözcüklerime bir ilmek daha atarak ilerliyorum

Gecenin en sığ dilimine…

Anlaşılamamanın verdiği kahırla

Yorgun bestelerde dönme dolap gezinip

Kayboluyorum içli bir nakaratta…

“anlasaydık belki de…”

Hiçbir hüzün terk etmiyor sardığı bedeni

Ateş artığı sözcüklerimi sıralarken ayrılık güncesine

Yüreğime çizdiğim resimle avunurken

Sakıncalı kelimelere gebe kalıyor azı dişlerim

Emanetimdir dedikçe dilimin ağır aczi yetinde

Ölüyorum kezlerce…

Son bir defa bakıyorum ardıma

Kambur dünlerin ağıdında voltalı

Dökülüyor dünüm kör noktalarına…

Ne çok olmuş aynalara bakmayalı

Ne çok azalmışım… Ne çok…