Sonsuza Dek…!

 "Aşk her zaman davetsiz bir konuktur. Rastlantı ete kemiğe bürünür; tutku bükemediği bileği öper."

Şişşşttt !

Ağlamasın kalem aşka değecek kelamı …!

Kapat gözlerini bak ne diyecek şiir…

Gül düşünde bir yaprak

Umuda aşka dair

Özleme bize dair…

Boş versene gerisi vesair…

Mekânı olsun gözlerimin suskunluğun

Sadece anlam yükleyelim sevmelere

Sen ay ol mesela

Ben güneş

Yıldız doğursun sahipsiz gece…

Düş zamanı değil şair..!

Sazendeleri sustumu kalbimin

Umudumu umutsuzca arıyorum…

Gülüşümü saklayarak geceden

Nazarından korkuyorum sessizliğin

Yani diyorum ki

Bu ay var ya yine peşkeş çekiyor bizi yalnızlığa…!

Azalıyorum stran seslerinin dengbej çığlıklarında

Kum gibi dağılıyorum gece olunca

Herkes payına düşeni yaşıyormuş

Sonsuza dek…

Kirpiğimi aralarsam masallarım kaçar…!

Bilirim yumdukça gözlerimi çoğalırsın

Ateşe süreceğim şimdi ahkâm kesen zihnimi

Aşk diyorum ben usta..!

Sevap işleyeceğim belki de

Kendimle hasım cümlelere ilişip…

“kendine iyi bak”tan öteye geçmezken

Çoğu aşkın sonu

Başkaldırmam bilirim

Naçarda değilim

Ah ben ne yeminler tattım acısını çekerim…

Aşkta sızlasın hadi..!

Bu kalemde ihanet var usta!

Yüz sürülmemiş adresleri es geçiyor her defa…

Yalnızlığın nasırlı ellerinden geliyorum

Ondandır sükûta yüz sürüşüm…

Hangi kozmetik kapatır bilinmez acılarımı

Ben şiirin ölü adımlarında kayboluyorum…

Sesime düşen esmer bir hıçkırıkla duldalayıp sızımı

Çırasını yakıyorum bezginliğimin…

Mutludur kalem

Bilmez öyle tanımadığı bir ten…!