Düşüme

Tüm koşullar hazır…

Acıyı çekerek anladık kıymetini mutluluğun

Düz çizgilerle ilerlemeden tırmandık yokuşları

Sessizliğimiz kutsaldı…

Ve biz böyle olgunlaştırdık sevgiyi!

Bir başkası olmadan içimizde

U/mutluyduk özlerken bile…

Kendi sesimizdi kulağımızı çınlatan

Bahanelerimiz kendimize acı verdi hep.

Bir maviden tutunarak yürüdük belki de

Ondandır sevdaya meylimiz…

Aşk da kutsaldı… Ayrılık da…

Yabancılaşmadık aynadaki suretimizle

Amalara sığınarak çürüttüğümüz kelimelerimiz vardı sadece

Biz sessizken de sevdik…

Seni yazarken filizlendi kalemimin ucu

O vakit düştüm sevdaya…

Gittikçe azalanlardan bir parça ekleyerek

Kirletemem seni…

Gittikçe çoğalmalısın mavi düşümde…

Aşkla vurulmalıydık belki de büyümek için!

Vurulduk…

Biz büyüktük… Acı küçük…

Geriye dönüp baktığımızda her şey bitmişti

Ki adımlarımız hızlanmalıydı yine de

Ömrümün söküldükçe ördüğüm gerçeği

Olmayacak artık hikâyemde…

Araladım gözümü kaçtı masallarım…

Bir sevdaya yüz sürdüm

Yüreğimi koydum avucuna…

Söyleyin bana!

İstemenin kuralı var mıdır?

Kalemlerin gölgeleri kuşatıyor güneşimizi

İnadına seviyoruz o vakit…

Sahi kendi karanlığımı şiirlerime gömsem

Kim ne kadar anlayabilir beni?

Kapama gözlerini “daha fazla yabancı ölmeyelim bize “…

Çünkü sende derin sessizliklerim var…