Ah Buğuları...

Anladım sade olmamalı hiçbir cümle

Çıkacaksa ağızdan oyalamalısın diline bir yığın imge

Ve suçluysa eğer

Dökeceksin kırgınlığını

Kızgınlığını

Sabrınla bertaraf etmeden öfkeni

Avazlanacaksın var gücünle…!

Ellerimi geçmişe koymaktan vazgeçtim

Çok olmadı dilime kekeme sözcükler yamalayalı

Ki duymuyordum uzundur

Ve görmüyordum

Nem tutan bakışlarımdan yönsüz düşen ayrılıkları…

Gözlerimden içiyorum mesafeleri

Alışmaya çalışırken erdemli sessizliğine ömrümün

İçimde ışıyan batığa sarılarak uyuyordum…

Bakmamıştım hayata çocukluğumun masumluğuyla

Babamın gamzelerini öpmemiştim hiç

Sarılamamıştım belki de doyasıya

Şimdi…

Baktığım her yerden uzak

Sorduğum her sorudan çekiniyorum bir parça…

Fikirsiz olmaktı hep korkum

Cümleler devirmesin diye beni hep yutkundum

Debelenirken ruhum günde beş vakit

Secdesi yamalı bir zikrin ortasında

Ölesiye isyan akıttım…

Sen yüzümsün rahlesi…

Anne yüreğimden incelmiş sesler yankılanıyor

Birde kırgın ıslıklar çalıyorum durmadan renksiz geceye…

Buz keserken çığlıklarım

Eşkalimi hohlayıp arındırıyorum ah buğularından

Hangi acıya yürüdüğünü bilmeyen kelimelerle

Düşüncemin saçmalığına gölge düşen gecede

Sersemliyorum uysal bir imgede…

Oysa maviye boyayıp ezilmiş hüzünlerimi

Dökecektim gözyaşlarımı bir bir…

Boynumda taşırken paramparça bir zamanı

Gökyüzüne tutsak edilmiş bulutları seyrediyorum…

Gece cesede çevirirken yorgun bedeni

Bense, ölümü tadıyorum susarak…