Kar Gülüşlerim

Kirpiklerinin açtığı yolda yürüyorum

Gece uzun…

Susma ki aydınlık olsun Araf…

Şımarık damlaları dökülürken gecenin esmerliğine

Çırılçıplak bir sözcüğü giyer gibi

Gizliyorum seni içimde büyüyen kalabalığa

İmgeleri pasifliyorum 

Sade bir sevdaya yüz sürdüğüm vakit…

Bak tüm sokaklar sen şimdi

Hangi köşeyi dönsem

Sessiz sedasız dalıyorum gözlerinin hüznüne…

Bak bana! Kapama gözlerini!

Görmeliyim kendi gerçeğimi…

Geceyi çoğaltan bakışlarında öğrendim

Ki

O vakit inanmıştım gecenin büyüttüğü aşklara…

Ve geldin…

Yorgun bakardı baharlar suretime

Rüyalarımdan vurulmadan evveli…

Bitmeyen şarkımsın… Dersem notalar tükenir…

Dilime firketelenmiş ezgiler ayrılık derken

Bundandır korkulu ışıkların kıblesinde

Kendi sesime garipliğim…

Barışın adını sadece içindeki gölgesiz kalabalıktan biliyordu

Saatini gösteriyordu bana

Benim sessizliğim sende sürecek der gibi…

Sessizken de sevdim seni…

Oysa o buğulu sesiyle titremişti yüreğim

Ölesiye bir huzur… Sonsuz mutluluk…

En çok gelişlerini sevdim

Düşünemedim özlemi bir kere

Ki kaçıyordum kendimden köşe bucak…

Ve gözlerindeki o yolculukların acıtan yanı…

Dönüş yolların suskunluğumdu

Sen uçsuz bucaksız vatanım…

Aldırmıyordu suretindeki çizgilerin çeşitliliğine

Ve yüreğindeki boşluklardı adımlarının önündeki derin kuyular…

Biliyordum…!

Bu kar gülüşlerim eriyecekti bir gün…

Öyküler sürüyoruz şimdilerde ayın alnına…

Ve gördükçe mavi bakışlarını

Tebessüme meyl etmiştim

Tam o gün umutlara borçlu

Hayallerimden alacaklı olmuştum…

Koşar adım kendime dönerek

Gözlerimi yakan her bakışına

Dokundum yarasını öperek…