Lorin

Sus…!

Yasak dilimden sesleneyim acılarıma

Irkçılığından sıyrılarak yıldızların geceye özgür türküler söyleyeyim…

Öfkemin yankısına gömdüğüm hüzünlerimle

Tanımsız birkaç cümleye sığdırdım isyanımı…

Dinle!

Bizi biz yapan nedir?

Bir kentin orta yerinde yalın ayak özgürlüğüme

Doluyor c/an kırığı sözlerin…

Bir el omzumda ben sustukça acıtan

Ve bir yürek avuçlarımda seherlerime kan damlatan…

Ne zaman aklansa suretim

Gözlerimden akan yaşla yeniden kirlenirim…

Ölüm ve zaman şimdi benden yana

Bir ayağı çukurda ihtiyar…

Adım Lorin …

Saklayamam derinliğini gözlerimin

Yumdukça uçurumlar eşlik eder rüyalarıma…

Zihnimde kelepçe

Yinede saklayamam öfkemi

Konuştuklarımla öldüm kezlerce

Sustuklarımda büyümediğim gibi…

Rengi yok gökkuşağımın

Yasak bize hayal kurmak…

“Düş” ledikçe düşeriz rüyalarımızdan…

Adım Lorin…

Bu kente sığmayan cümlelerim var

Kınıyorum sabrımı isyanla…

Anlaşılamayan bir dile sevdalı

Ve ölesiye yorgunum…

Tut elimden yine de,

“Ilık bir yağmur ol yağ kanayan yerlerime…”

Adım Lorin…

Uykumun dili yok…

Ağır ve yaralıdır sözcüklerim…

Dağlarımız yeşillenmez hiç

Ondandır imgelerimizdeki çığlar

Büyür durur kavgamız insanlıkla

Ben sadece susarım… Hep…

“Vurulup öldükçe bıçak kesiği bir ıslık tutunuyor mimiklerime

Sustuklarımla yürüyorum gecenin çırılçıplak ormanlarına…”