HAYALLERİMDEKİ SEN

 Seni aradım hayallerde, yıldızlarda;

Bulamadım seni sahillerde, ufuklarda;

Yine kaldım ben, sensiz ve yapayalnız.

Gönlümde derin yara, umutsuzluk var;

Hayalimde uzanıp okşar gibiydi ellerin,

O zaman teselliden bin halka beni sarar.

Sana acıyla, umutsuzlukla baktım hayat!

Hâlâ o nur gibi yüzünü göremedim;

Uzat bana, sihirli yumuşak ellerini uzat;

Uzat da hayat beklesin beni umutlarla!

Bir âmâ gibiyim; önüm, arkam karanlık…

Seçebiliyorum yine de o ela gözlerini.

Önümde olsa da ince bir aydınlık,

Hâlâ ışık saçan gözlerini göremedim.

Yolunu bekliyorum Kadıköy Sahilinde,

Kaç vapur kalktı gitti bu sahilden;

Ben, yine de bekledim kavuşalım diye.

Dalgalar “Yeter beklediğin!” diyor bana,

Martılar “Yazık, garip!” diye acıyor bana.

Boğup umutlarımı bekletecek misin hâlâ?

Gözlerim seni arar ufuklarda,

Yoksun, üşürüm soğuklarda.

Seslenirim dağ taş inlercesine;

Duyar paslı kulaklar, sen nerdesin?

Girdin rüyalarıma kurtarıcı bir el gibi,

Tekrar yaşarım o anı rüyadan sonra.

Yaşlı gözlerim bekler yolunu,

Gelmez mi boş rüyalarımın sonu?

Anladım ki tek tesellim hayallermiş,

Yudumlarken çayı buluşurum seninle,

Dolaşırım seninle hayaller âleminde,

Yapayalnızım o âlemden dönünce.

Mehtaplı gecede görünür gibi cemalin;

Aydan daha parlak, daha güzel yüzün.

Sana kavuşmak için koşuyorum ama

Uzatamadan ellerimi battın sessizce!

Boğulmak üzereyim isyan deryasında;

Uzat ellerini, kurtar beni bu felaketten;

Kullan ellerini beni yeniden inşada;

Yalvarırırım, beni daha fazla bekletme!

HÜSEYİN ÜSTÜNSOY