6.Bölüm 

Muz koruluğundan döndükten sonra kampta uzun süre maymunları konuştular.

Kimi hâlâ gülüyordu.

Kimi ise kaçırdıkları onlarca muzu düşünerek üzülüyordu.

Kaptan ateşe birkaç dal attı.

"Bugün önemli bir şey öğrendik."

"Neyi?"Diye sordu Redfer

"Bu adada yiyecek var. Ama ada hiçbirini  bize kolay vermiyor."

Herkes sessizce başını salladı.

Gerçekten de adada her lokma emek istiyordu.

Ertesi sabah Kaptan  metal sandıkta buldukları misinayı çıkardı.

İnce ama sağlamdı.

Kırık bir çiviyi taşla ezerek kanca şekline getirmeye çalıştı.

Yaklaşık bir saat uğraştıktan sonra ortaya ilkel de olsa kullanılabilecek bir olta çıktı.

Adem bey hayranlıkla baktı.

"İşe yarar mı?" Diye sordu  

"Bilmiyorum."

"Denemeden öğrenemeyiz."

Derenin denize döküldüğü yere gittiler.

Su burada daha sakindi.

Küçük balık sürüleri kıyıya kadar yaklaşıyordu.Feryadi "İlla misina ile balıkları ben tutacağım diye tutturdu. Hatırını kırmadılar ve misinayı eline verdiler.
Sami Hoca bugün neyse biraz neşeliydi . Feryadi'ye takılmadan edemedi.
"Aman Feryadi sıkı tut misinayı da sen balıklara yem olma"
Karşında otuz yıllık misina ustası var üstadım "dedi Feryadi.

Yem olarak dere kenarında buldukları solucanları kullandılar.

İlk deneme başarısız oldu.

İkinci deneme de...

Üçüncüde balık yemi alıp kaçtı.

Şampiyon derin bir nefes aldı.

"Sen balık tutmayı bilmiyorsun Feryadi."

Adem Bey de gülümsedi.

"Suç sadece Feryadi de değil bu balıklar da yakalanmayı bilmiyorlar."

Bu söz gerginliği biraz olsun dağıttı.

Saatler geçti.

Güneş tam tepedeydi.

Herkes yorulmuştu.

Tam geri dönmeye hazırlanırlarken Feryadi'nin elindeki misina birden gerildi.

"Takıldı galiba?."

"Çek!"

"Kayaya takıldı..."

"Yavaş çek!"

Feryadi dikkatlice misinayı toplamaya başladı.

Bir anda suyun içinden parlak gümüş renkli küçük bir balık sıçradı.

"Hareket ediyor!"

Feryadi hızla balığı kıyıya aldı.

Yaklaşık yirmi santimetre boyundaydı.

Çırpınıp duruyordu.

Bir an herkes balığa baktı.

Sonra aynı anda sevinç çığlığı attılar.

Başarmışlardı.

İlk balıklarını yakalamışlardı.

O günün geri kalanında sekiz balık daha tuttular.

Dokuz balık, bunca kişiyi doyurmaya yetmeyecekti.

Ama artık bunun mümkün olduğunu biliyorlardı.

Kampta balıklar temizlenip ateşte pişirildi.

Herkese küçük birer parça düştü.

Kimse doymadı.

Fakat günlerdir ilk kez sıcak ve taze bir yemek yemişlerdi.

Yemekten sonra Nesrince öğretmen gökyüzünü işaret etti.

"Hepiniz bakın."

Uzakta, denizin üzerinde iki beyaz kuş daireler çiziyordu.

Herkes dikkatle izledi.

"Deniz kuşları." Dedi öğretmen Hanım  

"Ne anlama geliyor?" Diye sordu Bahtinur Cano 

"Genellikle balığın bol olduğu yerlerde dolaşırlar." Dedi öğretmen Hanım  

Şampiyonun gözleri parladı.

"Yarın onları takip edelim."

Belki de adanın çevresinde daha verimli avlanabilecekleri koylar vardı.

Gece çökerken rüzgâr yön değiştirdi.

Denizden serin bir hava esmeye başladı.

Barınağın çatısı hafif hafif sallanıyordu.

Tam herkes uyumaya hazırlanırken uzaktan, kıyıya vuran tahta sesleri duyuldu.

Tak...

Tak...

Tak...

Gökdeniz nöbet için ayağa kalktı.

Elindeki meşaleyi alıp sahile doğru yürüdü.

Dalgaların arasına dikkatlice baktığında kıyıya sürüklenmiş büyük bir cisim fark etti.

Karanlıkta ne olduğunu seçemiyordu.

Sadece, parçalanmış gemilerinden gelmiş olabilecek kadar büyük olduğunu anlayabiliyordu.

Sabah olur olmaz gidip incelemeye karar verdiler  

Belki de deniz, bu kez onlara ihtiyaç duyacakları başka bir armağan getirmişti kimbilir?!

Devam Edecek