Karanlığa Ezgiler

.

Büyüyor

Aynaların kandırmacası

Elf lam mim’in sırrı da çözülemiyor

Fazlasıyla  soyutlaşıyor  umutlar

Kısır bir sessizlik sarıyor göğü

Ve  şakaklarda  beyazlıyor  hüzün

Büyüdükçe daha bir sertleşiyor

Kahır  yüklü hüzünler

Nefes  almayı  unutuyor  insanlık

Ve ruhları delik deşik

Ürkek içsiz gözdeler

Zehrini saklıyor ağızlarında

Hızla geçiverse de paslanıyor zaman

Çok uzaklardan görünüyor çatlayışlar

Renklerin tonu  kayboluyor

Adı  konulmadan ölüyor insanlık

Ve  gömülüyor  topraksız  mezarlara

.