Devingen Ağıtlar

Beyazdan güç alıp

Umudu  emzirirken  morarmış  geceler

Karanlık  kuytularda  kırk  boğum  sarılır

Buluğ  çağından  çıkmış acılar .

 

Orantısız  düşler kurulurken  çatı  katlarında

Gizli   özneler  yüklenir  devrik hayatlara

Ve  mezarların  suluğunda  kalırken  derin  ah’lar

Tam  teşekküllü  feryatlar  siner göklere .

 

 

Çürümeye  durmuşken  intihar  taneleri

Son  hasadı  da  yapılır umut ekili toprakların 

Ve yeniden gömülür suçu yüze vuran aynalar

Atılır toprağına bir kürek kahkaha daha .

 

 

Zaman  çektiğinden  yorulup

Bir  taş fırlatırken  tüm hamlıklara

Bahar kokulu ağızlardan damlar mayalanmış cümleler

Ve iki  rekat  aralığında  yaşanır  tüm mutluluklar...

 

 .

.

.