Öncelikle bazýlarýna dersini verirdim hak ettikleri gibi.

Ve tek tek gerçekleþtirdim dileklerimi…

Mutluluk perisi olmayý öyle çok isterdim ki…

Çok farklý bir dünya yaratýrdým özellikle çocuklarýn mutlu ve özgür olacaðý. Aðlamasýnlar, üzülmesinler, þiddet görmesinler ve acý çekmesinler diye ve daha da ne varsa gereken.

Ve tüm insanlarýn merhamet ve vicdan sahibi olmasýný saðlardým. Sevgi aþýlardým tüm yüreklere. Önce kendilerini ve diðer insanlarý sevebilsinler diye; kýrmadan, incitmeden ve zarar vermeden.

Yeniden þekillendirirdim ‘’aþk’’ý: Acý veren yönünü törpülerdim ve imkânsýz kelimesini kaldýrýrdým lügatten.

Kötülüðü silerdim insanlýk tarihinden, bencilliði de. Ve para denen o baðýmlýsý olduðumuz mefhumu kökten yok ederdim.

Sevgi, güzellik, iyilik ve dostluk üzerine kurulu bu yeni dünyada parayla asla iþi olmazdý insanlarýn. Hayal bu ya…

Kýsaca paranýn, nefretin, acýnýn, gözyaþýnýn ve imkânsýzlýklarýn olmadýðý bir dünya inþa ederdim yeni baþtan.

Tüm sevenlerin birbirine kavuþtuðu, savaþýn ve yýkýmýn olmadýðý bir hayat, düþünsenize…

Çocuklarýn aðlamadýðý, canýnýn yanmadýðý, taciz edilmediði ve kadýnlarýn þiddete maruz kalmadýðý bir gelecek ki gözyaþlarý ile ýslanmayan.

Fakat ne var ki realistim ben de çoðumuz gibi. Asýl mesleðime ihanet ederim eðer ki para denen mefhumu silersem insanlýk tarihinden. Evet, mesleðim, titrim benim ve paranýn önemini kavramýþ biriyim hepimiz gibi. Para, hani köpeðe versen bakmaz yüzüne, ah o para yok mu ah!

Gönülden baðlý olduðum diðer mesleðimi yapma þansým ise çok az. Zira insanlara fazla bir þans tanýnmamakta isteklerini gerçekleþtirme konusunda her ne kadar þartlarý zorlasak da zorlayabildiðimiz kadar.

Sonuç itibariyle, sahip olduðum, gönülden sevdiðim tek bir iþ var, hepimizin sahip olmasý da gereken: Ýnsanca yaþayýp, insanca davranýp, özünü kaybetmemek.

Sayýsýz olumsuzluk bizi hayattan uzaklaþtýran, pes etme noktasýna taþýyan. Peki ya güzellikler… Acaba nerede saklanmaktalar?

Gerçekçi olmak lazým her ne kadar ara sýra düþ kursak da. Hak edenler ve etmeyenler…

Ve her þeye raðmen; özüne, sözüne ve ruhuna inanabileceðimiz insan her ne kadar gizli saklý kalmýþ olsalar da kýyýda köþede.

Yeter ki þans tanýnmalý ve bir fýrsat vermek lazým, en az bize tanýnan þans kadar. Ýkinci bir þans hatta üçüncü…

Sevebilme yetisi, gerçek anlamda ama: Kalben, inanarak ve duyumsayarak, tüm içtenliðinizle, kýrmadan, yýkýp dökmeden.

Ve saygý; iþte en muteber duygulardan biri. Hele ki sevginin eþliðinde güzel bir kombinasyon. Saygý, evet, eþsiz bir mefhum: Öncelikle kendinize ve duyabildiðiniz kadar…

Eðer ki kýymet veriyorsanýz zaten bu bir þekilde size de yansýyacaktýr.

Ýstiyorsanýz ve inanýyorsanýz, býrakýn ve koþun hadi ideallerinizin peþinden. Gerçekleþir ya da gerçekleþmez ama illa ki deneyin ve çaba gösterin. Çok da zorlamadan ama deneyin en azýndan.

Sorgulamadan, yargýlamadan, inanarak, içten dileyerek… Hele ki uðruna çaba gösterdiðiniz her ne ise göreceksiniz ki; sonuç ne olursa olsun kendinize olan saygý, sevgi ve güveniniz kat ve kat pekiþecektir. Zira aslýnda siz kendiniz için mücadele vermektesiniz: Daha iyiyi ve daha güzeli elde etmek adýna.

Yürüyün yürüyebildiðiniz kadar sevginin ve inancýn eþliðinde: Ýster yalnýz ister kalabalýk. Siz zaten yeteceksiniz size. Hele ki taþýdýðýnýz tüm o istek, inanç ve sevgi size ve diðer insanlara mutluluk olarak yansýyacaktýr ve herkese eþ deðerde riayet edecektir.

Sevgiyle kalýn…