Sensizliğin Utancını Bana Yaşatma

Ey karanlık dünyama ışık gibi doğan güzel

Seni sevmemek mümkün mü

Vakit’e zamana doğan güzelliğinle

Ölümü unutturan bakışınla

Kor alev bakışıyla gönlümü yakan

Ela gözleri ile bakan

Zulüm etme güzelliğinle kendine

Gel gir seni seven gönlüme

Taptaze gelincik çiçeği gibi aç koynum da

Koklayayım gül sineni doya doya

Merhamet et gülüşünle gönlüme

Ziyan etme bu gönlümü sevginden

Gel sarıl kollarına

Gizlenme kaçma seni seven gönlümde

Ya da kendi ellerinle mezarımı kaz öyle git

Sensiz güzelliğin den hasret yaşayamam

Bahar gözlerine bakmadan nefes alamam

Derin hasretin çukurların da sensiz kalmam

Bir bez parçası gibi seni seven gönlümü uçurumlara atma

Sensizliğin utancını bana yaşatma

Yaşayamam

Nefes alamam sensiz

Kaybolur giderim viran eden zalim illerde sensiz

Küsen ekinler gibi eğme başını

Ver gönlünde ki aşkını

Unutulmak olmasın yaşantımızda ömrümüz

Tek başına değil beraber yaşayalım

Beraber ölelim

Cömert olan aşkı seçelim

Paylaşılmak için gönle yerleştiren aşkı yaşayalım

Kazandığında kâr etmeyen gibi olmayalım

Benliğimizi ruhumuzu kendimizi kandırmayalım

Daima yaşatan Rahmanın yarattığı aşk ile

Yaşatmak var iken öldürmenin ne gereği var

Tatlı yüzünü bakışlarını çevirme benden güzel

Gel yaşayalım aşkın tatlı kokusu ile

Mehmet Aluç