Mavera

.

Başı dik mezarlıkların mağlubiyetidir hayat

Ki, düşlerin akşamında yaşlanır insan

Devrilir saçların beyazına uykusuz girdaplar

Islanmış hüzünler gömülür topraklara

Ve dillerden sökülür zılgıta bürünmüş ağıtlar

Adımlanırken adamsız caddeler

Simsiyah riya akar şehrin çeşmelerinden

Can çekişir çelimsiz saniyeler

Yavaşça dilden uğurlanır hakikat

Ve çırpınışları gizler  zincirler

Dalgınlığın yankısı çivilenirken alınlara

Hayatın elifini bilmeden yaşlanır insan

Bir mezar taşına siner yalnızlık

Çürür kaburgaların altındaki duygular

Ve kundağından sıyrılır karanlık

Birbirinin  yalnızlığına sığınır insanlar

Kelebeklerin gölgesi düşer zamana

Koyulaşır yastığın altındaki pişmanlıklar

Daha bir acır suların rengi

Ve  cemresiz kalır topraklar

Mülteci rüzgarlar çarpar gecenin siyahına

Kendi dibine yıkılır her duvar

Kısır bir şubatı getirir firari yağmurlar

Uyku tutmaz ölüm

Ve acı sularla yıkanır yaralar

.

.

.

.