Umutsuz Ve Bedelsizdi Aşk

Umutsuz ve bedelsizdi aşk

Seyri yalın ve bir o kadar tuhaf

Tenezzül dahi etmez iken yankısına

Kulağa gelen çağrısıydı

O efsunlu tılsımın.

Müptelası ya da bitimin tezahürü

Korunaklı o dünyanın

Boşluğa açılan kapısı:

Kapanmamak üzere belki de

İlk kez ve son kere…

Anlamak adına geçen yürekten ne varsa

Sığınmak o sıcak varlığa

Buz kesti aniden

O kâfir duygular

Soluklandı son kez

Gelmemek üzere tekrar yan yana.

Kıvılcımıydı düşen gönle

Bitimsiz sansa da yürek nafile

Kafiyeler, dizeler, tüm uyaklar

Her şeydi ve herkes

İçten dışa yansıyan…

Sığıntı idi ya da müptela

Bir kez itmiştin oysa en uzağa

Yakan yıkan her kelime

Başlamıştı bir kez sonun durağan yakıcılığı.

Uzak kalmak kendinden

Ulaşmak adına yakan sevdaya

Korumak kollamak adına

Uzaktan dokunmak uğruna

Ne geçti ele

Hüsrandan başka.

Kifayetsizlik belki de

Ya da çepeçevre saran korkular

İzdüşümü yenilginin

İçten içe burkan

İlkti ve son

Buymuş işte kaderin gördüğü reva.