Çoğul Yalnızlıklar

Çocuk düşlerin pembe yangınları

Bebeksi gülüşlerin aydınlığında

Gördüğüm o ince ve naif siluet

Karanlığın asaletinde

En nihayetinde.

Çoğaltan bir bir

Ayyuka çıkan onca söylem.

Katıksız meziyetlerin önde gideni:

Aşk gibi, saygı gibi

Merhametin izdüşümü,

Küçük bir çocuğun gözlerinden

Yansıyan o buğulu bakış

Depreşirken nice acı

Olmadığı kadar sırnaşık.

Azalmak ve yok olmak

Çoğalmak ve demlenmek nezaretinde

Kıymak belki de

Adlandıramadığın o gel-gitlere.

Gemiler büyük ve kalabalık

Taşıdığı nice sefil yalnızlık

Kompartımanlar hınca hınç insan dolu

Giymişler, kuşanmışlar

Güvertede yol alan çoğul yalnızlıklar.

İnsan boyu, aile boyu

Yaşarken hüznü diz boyu.

Yürümek bazen

Bazen koşmak

Düşe kalka ilerlemek belki de

Yol aldığın o izafi boyutta,

Çevrelemek derken

Çevrelenmek türlü kuruntuyla.

Gezmediğim şehir kalmadı

Hayaletlerle dolu

Ne de gitmediğim tek bir ülke

Yitirmişken ufku

Seyrelirken zaman

Bitimsiz sandığım o deli dolu ilham

Ve nöbete durmak köşe başı duraklarda.

Beklemek o gelmeyecek olan yabancıyı

Yüzünde mahzun bir maske

Dokunurken usul usul

Hani o pervasız kadın

Hiç var olmamış ömür boyu.