Kasım Düşleri

Bulutların kelimeleridir her yağmur

Yağdıkça sancılanır peçeli ufuklar

Akordu bozulur kahperengi döngülerin

Ve taş düşürür beyindeki uğultular

Parmaklar tetikle cilvelenir geceden

Pusuda emzirilir  körpe düşler

Murdar sözler buruşturur dilleri

Ve mihraba düşer gölgeler

Bitmez bir b/ölmecedir hayat

Rutin modunda köpürür zaman

Buruk bir duman kaplar gökyüzünü

Ve savrulduğu kadar yorgundur insan

İçlerde birikir kül yığınları

Bilmem kaç beden ölüm gizler bayraklar

Göz ucuyla yaşanır  hayat

Ve hep  harp meydanıdır ruhlar

Akıntıya yürek çeker her insan

Yakınlaştıkça uzaklaşır eğriler

Batıya hicret eder güneş

Ve kaybolur seslerdeki lekeler

.

.

.

.