Evrensel Agnozi

Bir boyun borcudur yaşamak

Durmadan celladın fısıltısını duyar insan

Efil efil sallanır gölgeler

Utancın tezgahında dokunur zaman

Ve hayat değirmeninde öğütülür keşkeler

Yeşerttiği kadar çürütür yağmur

Ki kerbelâ yanığıdır tenler

Siyah rüzgarlar çemkirir yüzlere

Gizli sislerde kaybolur toy hayaller

Ve bıçağını sıvazlar ibrahimler

Kaybolur haykırışların harfleri

Dalında direnir  son yaprak

Nalların sessizliğine aşinadır artık yollar

Bilenmiş  bir cümle saplanır gülüşlere

Ve sancır  insansı yanlar

Zulmün estiği yerde üşür vicdan

Acıları saymaya yetmez parmaklar

Ütopyalar satılır sinsi tezgâhlarda

Bir bir karaya vurur  seyir defterleri

Ve içindeki meyi kusar bardaklar

Kopar öfkenin bam teli

Çatırdayarak yıkılır saraylar

Maskeleri düşürür kutlu bir  ölüm

Başlar k/öze dönüş

Ve ifşa olur soytarılar

.

.

.

.

.