Butimar

Tek celsedir hayat

İpleri düğümlüdür ve yolları sonsuz

Bir muhacirin ıslığında konaklar cümleler

Yağmurlar değer toprağın alnına

Baygınlık geçirir zihinler

Acizdir insan,

Kendine çöldür başkasına su

 Tenine mehtabı içirir hevesler

Uyuşukluğu tedavülden kaldırır bir Aliya

Ve  bozulur kafiyeler

Düşler gerilir çarmıhlara

Hüznün vebalini taşır vefasızlar

Şuursuz bir akıbeti yüklenir yarın

Ve iç boşluklarda boy atar duygusuzlar

Ölümle kesişir hayat

Kılcal damarlara siner siyahın telaşı

Eğik gövdelerin üstünden düşer dik başlar

Çelişkiler uçuşur zihinlerde

Ve mayışır şizofren bakışlar

Buruşur toprak

Goyin kuşları  tüner gökyüzüne

İhanetin kucağına düşer başsız ayaklar

 Erken büyür kavgasız her çiçek

Ve bulutsuz  kalır yağmurlar

Zaman örter

Ayıklanır günler üvey acılardan

Sırta saplanmış hançerden sızar kanlar

Karanlık bir yansızlık konar dilencinin avcuna

Ve  kursakta kalır son lokmalar . . .

 .

.

.

.

.

.