Melankoli

Ah Tuana

Ne ürküntülü bir çağdır  bu

Karanlıklarda yağar tüm kudurgan hırıltılar

Gerçekler pusu kurar rüyalarda

Ve günahlarla yamanır boşluklar

Kir temizde görünür

Şeytani notalar konar masum dizelere

Mecali emer iç ağrılar

Tozlu hevesleri siler kutlu bir el

Ve okyanuslara biat eder damlalar

İzahı yoktur belirsizliğin

Demlendikçe çatırdar sessizliğin hücreleri

Direnişin  toprağına göç eder kuşlar

Gözlerden ıslak not düşer zamana

Ve bir damlaya siner iç yankılar

Eksik yakarışları saklar sükut

Zihinlere bıçak gibi saplanır sorular

Yozluğun teri damlar  künyelere

Ve dokundukça çoğalır  çıldırışlar

Avaz avaz susar insan

Namluda  uyur  ihanetin mermileri

Aminlenir korkusu silinmiş cümleler

Görünür kabuğun altındaki hassas deri

Ve kırıldıkça kanar gölgeler

Sesli bir kitaptır hayat

Yankılanır her sayfasından ayrı feryatlar

Fısıldadıkça dökülür seslerdeki  lekeler

İliklenir alfabe

Ve siyahın asiliğinden utanır griler. . .

.

.

.

.

.