Gömütü İdi Aşk Ve Hüsran

Bin bir imge hele ki

Çığırtkan yankısı dünden yarına

Çizdiği o yolda…

Nizamını yitirmiş düşlerin bekçisiydi

Tanıdığım o şahsı muhterem.

Bir kelaynak kuşuydu işin aslı:

Yaşadığı o ağaç kovuğu,

Menzilinde gözyaşları

Kuru bir lehçe ile

Dilinde zikrettiği tek hece.

Mubahtı sevda mubahtı elem

Sitem bilse de sevilmediğini

Görmediğine kani değildi önceleri.

Mutlak yetileri vardı

Gizlediği o sümen altı,

Soruları vardı

Sadece zihninin kancalarına takılı,

Cevapsız ve asılsız.

Nice düş adamı

Düşman bellese de görmezden geldiği

Hicap etmese de sevmekten kaçmazdı.

Zamandı bir diğer düşmanı

Ve mekânsız önyargılar

Hatta mesnetsiz ithamlar.

Kara kalemdi her insan giren hayatına

Bilemezdi rengini

Sağdıcı bilmişti bir kez taşıdıkları öfkeyi.

Bir adamdı sadece

Sıradan yine de tek farkı

Külyutmazdı günden geceye

Sürüklenirken kaderin rüzgârında.

Göçmüştü karısı

Lakin başka kollarda hükmediyordu

Yelken açmışken yeni bir aşka,

Unutmuştu saçının, gözünün rengini

Yine de ağlardı

Dinlediğinde çalan komparsitayı.

Salkım saçaktı hatta pejmürde

Soran oldu mu susardı sessizce

Gizlenirdi perde arkasına.

Gömütü idi aşk ve hüsran

Beklentisi yoktu

Bir yudum dostluktan başka.

Bir düş adamıydı

Uzun lafın kısası

Saklı idi kalan yarısı

O bilinmezlik urbasında.