Rahmanı Bildim Onunla Güldüm...

Ben bu âleme garip gelmedim

Yüreğimde Rahmanın verdiği merhametle geldim

O merhametle hep güldüm güldürdüm

Ağlayanı görünce ben ağladım onu güldürdüm

Ağlatmanın tutsaklığına kapılmadım hep güldürdüm

Beni böyle yaratan Rahmanı bildim onunla güldüm

Kendimi kul onu yaratıcım bildim secde ettim

Kimi aka kara dedi ben ak dedim kara demedim

Dünyaya meyil edene dünyaya meyil ne hacet

Ahiret yurdu var dedim ona çalış dedim

Hakikat deryasında iman merhamet ile gezdim

Dosttan haber gelmeden ben yanına gittim

Beni böyle yaratan Rahmanı bildim onunla güldüm

Kendimi kul onu yaratıcım bildim secde ettim

Kefenin bilirim olmaz ki yakası cebi

İman merhametle olursan vardır kocaman cebi

Kalemimde Rahmanın izni ile akar iman mürekkebi

Kulda olmalı Nur iman Kuran Sünnet ahlakı edebi

İnsan olmanın merhametli olmanın imandır mektebi

Darda kalan kulun sende vardır elbet bir talebi

Darda kalana varmak için arama sen sebebi

Beni böyle yaratan Rahmanı bildim onunla güldüm

Kendimi kul onu yaratıcım bildim secde ettim

Sandım bildim iman merhamet varsa bu dünya değil boş

Haydi, merhametinle cümle canların yanına sen koş

Kul Mehmet’im merhametli imanlı olunca dünya ne hoş

Vuslat için dolaş âlemi merhamet iman ile coş

O zaman dert firak nedir sen unut iman ile koş

Bu yola girdinse bil son durak kara toprak

Bu âlemde sen dâhil hiçbir şey değil inan başıboş

Beni böyle yaratan Rahmanı bildim onunla güldüm

Kendimi kul onu yaratıcım bildim secde ettim

Mehmet Aluç-Kul Mehmet