Kalenin Dibinde Taş Ben Olaydım

Kalenin dibinde taş ben olaydım
Gelene gidene yoldaş olaydım

Güzel olan hiç sığar mı kendine? Dolaşmayı istemez mi gönülden gönüle, dilden dile...
Ey Alemlerin Sultanı, Kuarkların efendisi, gözlerin feri, denizlerin feneri, yolların son durağı, yolcuların hanı, yalnızların muhtacı efendim, Rabbimin Rasülü, sırların anahtarı, esrârın ayânı, sevene aşık denir, sevilene sevgili... Sen Rabbimizin Habibi ol Cemil seni sevdi ve yalnız sevdiklerine sevdirdi.

Cemre düştü toprağa, tohum sevindi. Filizlendi başak. Her doğan büyür ıslanarak. Buluttan şerha şerha damlalar düştü. Sevindi gövdeler. Ah...med...et Muhammet, adında can bularak seninle dolar yürek, tamam olur. Canlar itminân olur. Kaynar da ruh-ul beşer inşirâh olur.
Ol Kerim-i Zülcelâl sende geldi misâle, seni sevdik. Ol Rahman-er Rahimi sende gördük. Onu bildik.

Efendim.
Görmeden sevdik, ya görseydik. Görmenin hakkını verirmiydik. Basmadı diye mübarek kademin cansız kütüğe, ol cansız kütük gibi bile bir kez inleyemedik.

Efendim.
Elinde tuttuğun taşlar dile gelir, Hakkı zikre başlardı.
Gelsen ya Rasul, gelsen de kalplerimizi eline alsan, canlar canana kul olur muydu?
Efendim.
Ya eline değil gönlüne alsan, ten canda yanar, kül olur muydu?

O diyorsa doğrudur dedi Ebubekir miracı duyduğunda, sıddık oldu. Yatağında senin yerine yatan Ali, hicrete çıktığında, Haydar-ı Kerrar oldu. Sana doğru gelen oku tuttuğunda Mus'ab, kim bilir yüreğinde nasıl bir kuş oldu?

Ebâ Eyüp el Ensâr, seksen yaşında bir ihtiyar, bir sözünle yollara çıkar... Ebâ Eyüp el Ensâr, İstanbul önlerinde kalenin dibinde yatar.

Kalenin dibinde bir taşta biz olsaydık
Eyüp el Ensâra yoldaş olsaydık.