En Savunmasız Halimde

Yutuyor bu şehir beni

Ardımda anımsanacağım  bir belirti  bırakamamışım beceriksizliğimden

Kaybolmuşum kalabalık bir hareketlilik içinde,

Yolumu sorsam, bilen yok…

Aile bağlarım, dostluklarım,

uzun mesai saatlerindeki teşrifi mesailerim yok… eskimişler.

Bu şehir beni mahkum ediyor bir ıssıslıkta…

ben ve duygularım mahkumuz…

Duygular…

Yani, özlemlerime ve öfkelerime dair karman çorman pişmanlıklarım…

Hangisi pişman olmaya değer ya da değmez

Hangisiyle baş etmek mümkün…

Bilemiyorum ki…

Biri kalbimden hançerlemiş,

Biri sırtımdan…

Mahkum etmişim hepsini, zindanlarımda, müebbetsiz cezalarla.

Duygusallar meclisi ise açmakta kapılarını tüm zindanların.

Ve beni başbaşa bırakmakta onlarla

En savunmasız halimde

 Yine vururlar yüreğimin en olmadık yerinden

yaralanmıştır en mantıklı lopundan beynim…

…/…