Gazzede Yaşam

ev demeye bin şahit ister evlerde,

sokağa çıkmaktan korkutulmuş,

özellikleri tarif edilebilen

koyu esmer yüzlü insanlar

özgürsüzlüklerinin ağıtıyla

türküler çığırırlardı hiç susmadan.

özgürlük türküsü derlerdi bu acayip seslere.

alınyazılarını,

özgürlük türkülerinin değiştirebileceğini sanırlardı.

aynı evler sıralanmış upuzun sokaklarda,

yüreklerinde korku çöreklenmiş,

kara ve çini gibi parlak gözlü çocuklar,

çocukluk açgözlülükleriyle,

elma taşlar gibi taşlarlardı silahları.

—çocuklar taş atarlar,silahlara yetmez güçleri!...

patlardı silahlar ;

pırılpırıl tutkular dolu,

baş döndürücü,

boş ama vazgeçilmez umutlarla dolu

hayalleri,

hepsi,

her şeyleri,

silahların her patlayışında,

çocukluklarının balonlarıyla birlikte,

balonlar gibi sönerdi.

kan kırmızısı karanfiller açardı göğüslerinde,

kucaklarında kedileriyle

küçük melekler yükselirdi gökyüzüne

özgürlük mücadelesi derlerdi

bu mahzen soğuğu ölümlere.

alınyazılarını,

bu acayip ölümlerin

değiştirebileceğini sanırlardı...