Halepçe Katliamı

 "çekiverin dünyanızın ucundan

Halepçeli bir çocuk ayaklarını uzatarak ölecek..."

halepçe’den yana

 nefessiz çığlıkların arasında

 bir çok çocuk

 vurulmuş

 yatmakta

 yaralarında pıhtılaşmış kan

 karıncalar saldırmakta,

karasinekler...

 uçurtmalar

 telgraf tellerinde dolanık

 uzansam kurtaracağım hepsini ya,

 çocukların hepsi vurulmuş…

keşke beni ağlatmasaydın ya çocuk,

sana kağıt helva yollayamayacağım için...

bir kadın çocuğun üstüne kapaklanmış kurtarmayı ümit eder

kadını delen kurşun çocuğa da değer...

ortaya yığılmış kadın, çocuk, ihtiyar bedenler,

bunun böylesine katliam derler...

uzaktan, sanki bir gök gürültüsü

 seller yıkayacak çocukları,

 ıslatacak, üşütecek

 güneşi iyice yakmalı,

 ısıtmalı çocukları…

gök gürültüsü üstünde helikopterler...

Saddam pişmiş kelle gibi güler...

ulan atma o gaz bombasını şerefsiz

bunca insan ne eder halepçesiz..

havada bir koku var ya,

çöp kokusu mu?

elma kokusu mu?

yumurta kokusu mu?

kuş kafesinde ölüyor,

çilli tavuk kanatlarıyla örtüyor sarı civcivlerini,

bahçede koyunlar, keçiler,

Karabaş çok sessiz,

sarıkız buzağısını emziriyor son bir kez...

insanlar ölüyor...

çocuklar ölüyor ulan, çocuklar...

kim öldürüyor onları?

aşkı yaşamaktan kim alıkoyuyor?

kim iyiliğin erdeminden mahrum ediyor?

kim susturuyor türkülerini?

sen mi T a n r ı m ?

böyle bir kusuru işliyor musun?

bize bile yakışmayan gaddarlıkları,

yapabiliyor musun?…

sen yapmıyorsan, bu nasıl oluyor?

Sen göz yummuyorsan bunları,

bu mezarlıklar nasıl doluyor?

çocuklar ölmemeliydi

ama,

kusursuzlukların kaynağı,

Tanrım,

senin ilahi takdirin,

karşıydı bu arzuma?..