Özlüyorum

El aziziye çölünde yarı çıplak

ve elli sekiz santigrat derece hava

yürürken kumlar çıplak ayaklarımı yakmakta…

Bense yurdumu özlüyorum,

kışını özlüyorum

gözü göze göstermez tipilerini,

doya doya hasretimi gidermek için

don tutmuş soğuğunu…

özlüyorum kendim için,

düşüncelerimi seçmeyi özgürce,

hiç kimsenin düşündüklerini umursamadan,

hiç kimsenin

düşündüklerimi şekillendirmesine izin vermeden…

yurdumun soğuk suskunluğunu

ormanlarının;

özlüyorum özgürlüğünü

ormanlarının

karanlık korkunçluğunda

düşlerinin…

özlüyorum

kayalıklar üstünden

oltalarını sarkıtıp

bana ikram etmek için

balık tutmaya çabalayan balıkçı dostlarımı,

özlüyorum,

iki taş aralığında ateş yakmayı

çalı çırpıyla

ve simsiyah isli çaydanlıkta

yosun kayganlığında dere suyuyla

çay demleyip

balıkçı dostlarıma ikram etmeyi…

seni özlüyorum,

seni,sevdiğimi söylerken

bakışlarından

gözlerinin ışıltısını

yakalamayı…