Sensiz Olunca

Sesin uzaklarda.

Bir çınlama beliriyor kulağımda onunla alakalı,

yüreğime bir sızı iniyor.

Bulutların arasından beliren sarı sıcak bir ışık hüzmesini saçların sanıyorum bir an;

tam da yiteceğinden kaygılanmışken kayboluyorsun.

Kaybedenim daima,

şimdi de…

Seni görüyorum bir anda ve gözlerime inanamıyorum.

Bir tatlı sevinç gibi gelişin.

Küçükken öğretmediler ki, gülmenin ayıp olduğunu

Öğretselerdi bu denli sevinç çığlıklarım olmazdı.

Yatağımdan çıktığım gibi koşuyorum,

koşuyorum,

çırılçıplağım.

Gelen geçenler şaşkın bakışlarıyla beni seyrediyorlar.

Öldürür gibi bakıyorsun.

Kızıyorsun bana,

nasıl olur da böyle çırılçıplak sokağa fırlayabildim, diye.

Gökyüzünden ödünç üç yıldız alıyorum.

Göğüslerime ve önüme tutuyorum utanarak.

Ellerim yıldızları tutarken,

senin bana sarılmanı bekliyorum.

Oysa sen,

kızgın,

gidiyorsun.

Canım acıyor ya, oradan anlıyorum gidişini…

Yağmurlarda ağlamak huyum yoktur ya,

gelişin bitmeden gidişin olunca tutamıyorum.

Yağmur biterse göz yaşlarım diner, sandım.

Dinmedi.

Dinmeyecek.

Silsen de kurumayacak göz pınarlarım

Yağmur bulutların dolu içimde,

Gitmedi.

Ağlamakla geçseydi ömrüm de,

sensiz geçmeseydi.

Sensiz olunca ben olmanın imkansızlığı çıkıyor ortaya.

Bir çare yok yokluğuna ki, çare olsun

Boynumda asılı utancım, başımı kaldıramıyorum.

Karanlığın sebebi ışıksız kalmaktan ibarettir.

Her sabaha karşı, vurdum karnından

Güneşi yamadım, kara mizahla

Uzat dudağını, öp pak alnından

Titriyor ellerim, ısıtanı yok…

Olmayacak, diyorlar; o gelmedi.

Gelmeyecek.

Gördüğün rüya…

İnanamadım

Beni çok sevdiğini anlatmaya çalıştım.

Güldüler.

Sen de gülermişsin ardımdan onlar gibi,

Öyle dediler…

Göz pınarlarımı gösterdim

Bakın ben bir onun için ağlarım

Ne çok ağladığımı görmüyor musunuz?

Göz pınarların kurumuş dediler.

Yani sen hiç sevmemiş miydin beni,

Ben boş yere mi ağladım durdum?

Hiç ölmedin mi sen benim uğruma?

O zaman tutmayın beni, sakın tutmayın

Bırakın öpsün yanaklarımı toprağın…