Davet

Tek başına gidilen bir yolculuğun ortasında

ayağın takılıp da tökezlediğinde

küfredemiyorsan,

kendi karanlığından korkuyorsundur.

Yolculuğunun en yorgun yerindesin.

 Tutmak istemiyorum ellerinden.

Gece yolculuğu kendi tercihindi,

güneşi aydınlatamam.

Karanlık gizlesin seni, izlerini yağmur,

Kaç, kaça bildiğin kadar!

Nereye kadar kaçarsın?…

Bence,

Aklını başına devşir

ve özgürce küfret,

hazır böylesine meçhulken…

Avuçlarda bereketlenen,

uçsuz bucaksız gelincik tarlalarına,

korkmadan bakamadılar,

rengi karanlık gözlükleriyle,

cesaretleri bir nebze kırıldı.

Bir nebze daha sen gelince kırılacak…

Ortaçağın karanlığı puslu

Puslu havalardan hep ürpermişimdir.

Altı satırlık aydınlığın koynuna

Kendini savur hiç düşünmeden

Gör, bak,

aklın ve bilimin dengeleyiciliğinde

dengeni kuracaksın…