Kâbuslar

veremli kan kusmalarıma,

çığır rahmetini,

merhamet harmanlasın

şefkatlerde....
gönüllerde aşklar yan gelip uzanmışken,

gamsız dualar ederdim kanlı sözcüklerle

unutulmaz yüzlerim vardı bilinç altımda,

inzivaya çekilmiş fırtınalarım da vardı,

sabrım da... Egom,

boncuk mavisi göz bebeklerinin,

vahametli menziline

köylü arabeskler yakarken,

Issız hicretlere çıkardım, 

örümcek ağları örülü mağaralara...

enfiye donukluğunda varlığım, 
salâvat getirirdi kâbuslarımın karasında
milattan önce sessizliğinde
Zebellâ vahşiliğinde korkular sarardı yüreğimi.
ağzından ateş saçan dev kertenkelenin yarasa kanatlarında

çırpınırdı ıstırap çığlık çığlığa

alev alev, kızgın, merhametsizdi kâbuslar
dahası, sefalet topraklarıydı uçsuz bucaksız dünyam...

Biliyorum, kâbuslarım kör etti gözlerimi,

birkaç kirpiğimle boğacağım göz yaşımı, ağlarsam!

ağlamayacağım...
gıybetin günahına ebruli serzenişler koyacağım
kimsesiz yaradılışıma söveceğim ana avrat...

Akılsız kafamı kuma gömeceğim deve kuşu misali...

 Bundan böyle fısıltılı isteklerle sırdaş aşklar isteyeceğim.
renklerle paylaştığım gülücüklerim olacak
göz bebeklerime münferit aşkların düşleri bakacak kirpiklerimden
güçlü bir beklenti bürüyecek fısıltılarımı,
cesaretimin güç kaynağı beklentiler...
realitenin yok oluşunda bir parçacık ümitle

ıssız sevdaların anayurduna göçeceğim

Sıkıcı hantal inzivalarımı derin sulara gömeceğim...