Tefeül

Yarılır ay

Nabzı durur rüyaların

Eceli fısıldar  diri nefesler

İyi bilirdik’le başlar  gerçek hayat

Ve sızladıkça etinden sıyrılır  kafesler

Zamana mıhlanır

 Alnına zafer yazılmış bir milletin

Su katılmamış dik duruşu

Ve tutanaklara geçirilir

Çürümeye yüz tutan  elmanın dalına  tutunuşu

Müstehcen bir şubat balansında

 Mağlubiyete gebe kalır  toy dikleşmeler

Üç kat siyah giyinir gece

Ve kaburganın  altından duyulur depreşmeler

Gırtlağı kesilmiştir  suskunluğun

Ölmeyecek kadar  yaralıdır  cümleler

Rüzgarın lehçesiyle konuşur  her  fırtına

Ve gamzelerde donar gülmeler

Doğar gün

Zılgıtını yitirir yarasalar

Dilin pervazına konar kanatsız kuş sürüleri

Tırnakları sökülür karanlığın

Ve dikişini patlatır yaralar

Kan sarhoşu olur  insancıklar

Ruha teyellenr mor bir sancı

Hece kırıkları ile döşenir   keşkelerin  yolu

 Ve uyutuldukça büyür acı

Yeniden dirilir us

Arıların uğramadığı  petektir  artık yürekler

Hayatın berzahında  adanır bin bir adak

Ve  kundağından azatlanır  bebekler . . .

.

.

.

.

.

.