Ama Sen Bizim Öğretmenimiz Değilsin ki

Öğretmenlik  hayatıma  bir  Lise  branş  öğretmeni  olarak  başlamıştım. Branş  öğretmenlerinin  işinin  ilkokul  öğretmenlerinden  daha  kolay  olduğunun  da  farkındaydım  elbette.  Hele  de  Tarih  gibi  haftalık  ders  saati  2  olan  bir  derse  giriyorsanız  boş  saatleriniz,  hatta  boş  bir  gününüz  bile  olabiliyordu  ilkokul  öğretmenlerinden  farklı  olarak.  Onlar  Pazartesi  günü  başladıkları  haftada  Cuma  günü  mesai  bitimine  kadar  aralıksız  derse girerken  bizlerde  bazen  bir  haftada  sadece  15  saat  derse  girenler bile  olabiliyordu.

Her  neyse…

İlk  görev  yerimden  sonra  yine  bir  Lise’ye  çıktı  tayinim.  Daha  doğrusu  rotasyon  uygulaması  ile  gittim.  Ancak  üçüncü  görev  yerim  bir  ilköğretim  okuluydu. Yani  hem  ilkokul,  hem  ortaokul  bir  arada,  üstelik  yatılı  bir  okuldu.  Orada  ilkokul  öğretmenliğinin  ne  kadar  zor  ve  farklı  olduğunu  yakından  görmüş  oldum.  Tabii  ki  bu  üçüncü  görev  yerim  olan  okulda  da ilkokul  öğrencileri  ile  ilgili  çok  hoş  anılarım  oldu  ama  anlatacağım  anım  daha  sonraya  ait.

Dördüncü  görev  yerim  yine  bir  liseydi..İlk  görev  yerim  gibi  bir  imam- hatip  lisesi…Beşinci  ve  son  görev  yerim  ise  Muğla’nın  Fethiye  ilçesine  bağlı  Çiflik  denen  bir  beldede  (  Şimdi  köy)  Ali  Rıza  Köse  İlköğretim  Okuluydu...  Uzun  uzun  bu  ismi  söylemez  kısaca  ‘’ARK’’ derdik  okulumuza.

-Hangi  okulda  öğretmenlik  yapıyorsunuz?
-ARK  da  öğretmenim.

Öyle  ki  Milli  Eğitim  Müdürlüğünde  bile  mesela  şube  müdürleri  sorduğunda  ‘’ARK da  öğretmenim.’’  derdik .

İşte  bu  ARK’da  iki  sene  görev  yaptım. 

Bu  görevim  esnasında  o  kadar  ilginç  durumlarla  karşılaştım  ki  anlat  anlat  bitecek  gibi  değil.

Bir  gün  okul  nöbetcisiydim.  Malum  okul  müdürleri  derslerinizin  en  az  olduğu  güne  koyarlar  nöbeti.Benim  de  o  gün  hepi  topu  iki  saat  dersim  vardı  ve derslerime  girip  o  günün  derse  girme  kısmını tamamlamıştım.  Kalan  saatlerde  boştum. İkinci  sınıf  öğretmeni  arkadaşım  Metin  Deveci  (  Halen  görevdedir) Yanıma  yaklaştı.

-Sami  Hocam ! Çok  acil  bir  işim  çıktı.  İki  saatliğine  benim  sınıfı  idare  edebilir  misin?

Ne  demek  yahu  iki  saatliğine  idare  edebilir  misin?  Yirmi  altı  senelik  öğretmenim.  İki  saatliğine  şu  bıcırıkları idare  edemeyeceksem  gidip  kendimi  su  kanallarına  atayım  daha  iyi..

- Yahu  ne  demek  Metin  Hocam.  Sen  hiç  merak  etme.  İki  saat  değil,  yirmi  saat  bile idare  ederim.  Sen  işine  bak. 

-Hocam  benim  çocuklar  biraz  yaramazdırlar  ama.

-Oooo  Metin  Hocam  yahu.  Biz  ne  yaramazlar gördük.  Merak  etme sen.  İki  saatte  mum  gibi  ederim  hepsini.

-Aman  Hocam !  Sakın  sert  davranmayasın  çocuklara.

-Yahu  Metin  Hocam.  Ben  stajyer  öğretmen  değilim.  Bu  saçları  da  değirmende  ağartmadım.  Hiç  merak  etme.  Sami’ye  güven  gerisini  merak  etme  sen.

Derken  efendim  Metin  Bey  sınıfı  bana  emanet  edip  gitti.  Ders  zilinin  çalmasıyla  da  ben  sınıfa  girdim.  Çocuklar  sınıfa  benim  girdiğimi  görünce  önce  şaşırdılar. İçlerinden  ayağa  kalkmayanlar  da  oldu.

-Günaydıııın  Çocuklar. 

İsteksiz  isteksiz  bir  kaç  tanesi  ‘’ Günaaaayddııın’’ dese  de  sınıfın  geneli  hiç  de  hoşnut  değil  durumdan.

-Çocuklar! Sınıfa  bir  öğretmen  girince  ne  yapıyoruz?  Ayağa  kalkıyoruz  değil  mi?

İçlerinden  biri  cevap  verdi:

-Ama  sen  bizim  öğretmenimiz  değilsin  ki.

Bir  kaç  kişi  de  ona  hak  verdi:

-Ali  doğru  söylüyor.  Sen  bizim  öğretmenimiz  değilsin  ki.

Vay  bıcırıklar  vay.  Demek  ben  sizin  öğretmeniniz  değilim.  Gösteririm  size  şimdi.

-Çocuklar ! Bundan  sonra  sizin  öğretmeniniz  benim.  Metin  Bey  bir  daha  gelmeyecek.

Eyvah  eyvahh.  Sınıf  Hüzzamdan  başladı,  Nihavente  doğru giden  tüm  makamlarda,  hatta  ne  makamı,  makamsız  bir  şekilde  mızıltıyı  koyverdi.

-Çocuklar ! Durun  bakın  ne  diyeceğim.

Onlara  söyleyeceğim  Metin  Bey’in  iki  saat sonra  geleceğini  ama  beni duyan  yok ki.  Neyse  içlerinden  biri  gelip  masama  kadar  sokuldu.

Ortaokul  ve  liselerde  bir  öğrencinin  -  izin  almadan-  öğretmen  masasına  bu  kadar  sokulması  dokuz  kusurlu  hareketten  biridir.  Ben  ilkokulda  da  öyle  sanıyorum  ne  bileyim.  Çocuğun  izin  almadan masama  kadar  gelmesine  bozulmuştum. Ama  yine  de  merakla  sordum:

-Ne  oldu?  Niçin  geldin  buraya?

-Öğretmenim !  Metin  Öğretmenimiz  niçin  gitti?

-  Niçin  gidecek?  Çok  yaramazlık  yapmışsınız. Bıkmış  sizden.  Onun  için  gitti..

Çocuk  boynunu  büküp  yerine  gitti  ve  arka  sıralardan  başlamak üzere  sınıfta  bir kavga  kıyamet  koptu.  Herkes  bir  diğerine   ‘’Senin  yüzünden  ‘’  Diyordu.

-Senin  yüzünden  işte.  Her  ders  ‘’ Öğretmenim  çişim  geldi  diye  bıktırdın  öğretmenimizi’’

-Asıl  senin  yüzünden . Derslere  hep  geç  kaldığın  için  bıktı  öğretmenimiz  senden.

- Selma..Yalan  söyleme.  Öğretmenimiz  senin  tembelliğinden  bıktı..

-Asıl  sen  yalan  söylüyorsun  Hüseyin.  Öğretmenimiz  senin  kavgacılığın  yüzünden  gitti.

-Senin  kıskançlığın  yüzünden.

-Senin  hep  burnunu  çekmen  yüzünden.

Ben yırtınıyorum.  ‘’  Çocuklar  hele  bir  susun,  bakın  size  ne  anlatacağım’’  Diye  ama  deveye  köpek  ürüyor.  Beni  sallayan yok.  Hatta  sınıfta  var  mıyım  yok  muyum  hiç  umurlarında  değil.  O  değil  söz  verdim Metin  Bey’e,  çocuklara  sert  çıkmayacağım.  İyi  de  susacakları  yok  veletlerin.  Mızıltı ile  sınıf  içi  kavga  ayyuka  çıkmış  vaziyette.  Çaresiz  elimi  sertçe  masaya  vurdum.

-Susun  bakayım. Aaaaa.

Sustular..  Öylece  suratıma  bakıyorlar.

-Ne  yapalım  Metin  Bey  gittiyse.  O  gittiyse  ben  varım.  Ben  öğretmen  değil  miyim?

Sarışın  bir  kız  kalktı  ayağa.

-Sen  bizim  öğretmenimiz  değilsin.  Sen  Hatca  abamın öğretmenisin.

Aaaa.  Bu  sekizinci  sınıftaki  Hatice'nin kardeşi  galiba.  Tıpkı  ona  benziyor  zaten.

- Yahu  Hatçe  aba,  Fatma  aba  var  mı?  Ben  de  öğretmenim.  Neyimi  beğenmediniz  anlamıyorum. Benim  başım  kel  mi?

Anaaaa.  Baltayı  tam taşa  vurmuştum.  Zira  başı  kel  olmak  negatif  değil  tam  tersine  pozitif  bir durumdu  onlar  için.  Zira  Metin  Bey  keldi.

Çocuklar  hep  bir  ağızdan  bağırdılar  bu  sefer.

-Biz  seni  değil  Metin  Öğretmenimiz  istiyoruz.  Söyle  ona  vallahi  billahi  bir  daha  yaramazlık  yapmayacağız.

Hay  Allah’ım  ya.  Neredeyse  bağıracağım  ‘’  O  keltoşun  nesini  benden daha  çok  seviyorsunuz  anlayamıyorum ‘’  Diye.  Ama  tabii  ki  öyle  bir  şey  demedim.

-Çocuklar !  . Metin  öğretmeniniz  iki  ders  sonra  burada olacak.  Bir  işi  çıkmış.  Ben  size  şaka  yaptım.

Bu  sefer  afacan mı  afacan  bir  erkek  velet  cevap  verdi.

-Öğretmenim!  Endee  eşek  şakası  oldu (  Endee:  Bahsi  geçen  şey,  ‘’O  yaptığın  iş’’  anlamında  o  yörelerde  çok  kullanılan  bir  kelime )

Bir  başkası  onu  önlüğünden  tutarak  çekip  oturttu.

-Sus  len.  Bu  da  öğretmen.  Öğretmene  eşek  denir  mi?

Yahu  dersin  yarısı  gitmişti  ben  hâla    işin  sınıfın  sükunetini  sağlama  kısmındaydım.  Bir  an  önce  hakimiyeti  sağlayıp  derse  başlamalıydım.

-  Çocuklar !  Şimdii  Metin  Öğretmeninizin  iki  ders  sonra  geleceğini  öğrendiğinize  göre  ne  yapıyoruz? 

Çocuklar  merakla  yüzüme  bakıyorlar.

-Hımm.  Bir  ders  önce  ne  yapıyordunuz?

Kalktı  bir  tanesi.

-Kitaptan  okuma  yapıyorduk.

-Güzeeel. Şimdi  açın  kitaplarınızı  bakayım.  Eveeettt.  Kim  okuyacak?

Allahım  ya  Rabbim.  Sınıfın  alayı  öğretmen  masasında.  Koro  halinde  ‘’ Ben okuyum’’  Diyorlar..

-Çocuklar.  Herkes  yerlerine  otursun. 

En  az  bir  beş dakika  da  sınıfı  yerlerine oturtmayla  geçtikten  sonra  kararımı  değiştirdim.

-Çıkarın  resim  defterlerinizi.  Resim  yapıyoruz.

Resim  defterleri  çıktı  sıraların  gözünden  ama  merak  tabii  ki.

-Öğretmenim !  Ne  resmi  yapacağız?

Hımmm.  Önemli  bir  soru.

-Çocuklar  Doğanın  resmini  yapıyoruz.

Oh  beee.  Aklımı  seveyim.  Hepsi  sustu.  Harıl  harıl  resim  yapıyorlar.  Ulan  dünya  varmış. 

Beş  dakika  sürmedi  bu  mutlu  ve huzurlu  anlar.

Bir  tanesi  yine  sokuldu  masaya  ve  elindeki  resim  defterini  burnuma soktu  adeta.

-Öğretmenim  yaptım.  Nasıl?  Güzel  olmuş mu?

- Ne  bu  yavrum?

-Boğanın  resmi..  Sen  boğanın  resmini  yapın  demedin  mi?

Az  sonra  kardeşi Doğan  bebekten  tutun da  Doğan  marka  arabaya  varınca  kadar  herkes  kendince  yaptığı  resmi   burnumun  dibine  sokma  yarışına  girmişti.

Bu  böyle  olmayacaktı.  En  iyisi  hemen  müziğe  geçmeliydim.

-Çocuklar  vazgeçtim  resimden.  Şimdi  herkes  yerlerine otursun.  Şarkı  söyleyeceğiz.

Çocuklar yerlerine  otururken  bir  erkek  çocuk, bir  eliyle  önünü  tutarak,  ötekiyle  parmak  kaldırarak  seslendi.

-Öğretmeniiiim.  Çişim  geldi.

Baktım  vaziyet  vahimdi.

-Haydi durma  koş.

Sen  misin  birine  izin  veren.  Neredeyse  hepsinin  aynı  aynı  anda  çişi  geldi.  Önlerini tutuyorlar..