Bir Tükeniş Belki de

Zılgıt yemiş bir notadan doğan

O gamda saklı arsızlığı yalnızlığın.

Sevdanın nedametinde

Yüreğin selametinde payidar bir hece

Yine aşk’ın zarafeti,

Çözülmeyen her imde konuşlu adeta

Bir sureden gök kubbeye nakşeden sihri

Büyülü rotası manevi bir kazanım iken hüzün:

Yaradan’dan aşka meyil,

Tehir etsem de yarınları,

Umut ve sevdaya dair sızı arda kalan,

Kopup da gelmişse hele çok çok uzaklardan

Yüreğin ve ömrün fıtratı.

Tüm hezeyan bakir bir gölde,

Semiren bir ömürde name name,

Külyutmaz yetilerinde urgan bir rota,

Savsakladığım her günün devrik hürriyeti,

Yine bağdaş kurduğum gecenin indinde:

Bir O bir de ben nakşeden özlemi,

Kavuşmayı dilediğim hangi katresi ise

Sadece yüreğin iftarında kabul buyurmuş

Sevda denen mecra.

Doyamazken sevmelere,

Devingen nice nöbette yine ısmarladığım

Mutluluğun boyutsuz yalnızlığı:

Yürekten yüreğe boca ettiğim

 Sayısız hücre belki de yalnızlığın batıl tutanağı:

Bir serzeniş mi?

Hâşâ!

Bir tükeniş belki de,

Ölümle hayat arasında konuşlu bir rahlede

Esir tutulmuşken yürek,

Benlikten arda kalan son nükte

Yine sevginin serenadı.

Çözüldükçe dolandığım,

Zaman zaman çaldırmaya da doyamadığım,

Bildiğimdense bilmelere geçirdiğim,

Mahşerde kavuşmayı dilediğim

Adı olmayan sayısız kehanet,

Yorgunluğumu çaldırsam demek ise

İçin için kanayan korumasız bir rehavet

Tokalaştığım hezeyanında ölümün,

Aşka ve yeni başlangıçlara delalet bir rota

Sadece anmakla mükellef olmuşken ismini,

Varsın süre gelsin esaret;

Ölümlü bir miat iken

Sükûnete duyduğum özlem

O bitimsiz terane,

Yine ikbalin pervazında tüm hazinem

Bilfiil sevmekle iştigal onulmaz rütbem.