En Kayıp Ve En Yorgun Özne

İçsel beyitlerimi ötekileştiriyorum:

Dokunamadığım kalplerin hüznü bulaştı sebepsiz,

Dolduruşa gelen isyanlarda kaybolmuşluğun ıstırabı;

Yine yankısız seyri ömrün,

Boyutsuz ruhu bilinmezin gölgesine sığındığım,

Dudak payı yalnızlığımın

En dokunaklı suresi

Yine Hakk nazarında hüzne delalet

Yorgun telaşlarımdan arda kalan o huzme.

Damsız bir hüzün,

Densiz bir kelam,

Demli bir mizaç;

Yine aşkın neferi bir gönülde

Beyit beyit kaçırdığım yad ellerden,

Surelerde en dokunaklı bilinmez yine

Sadece O’nun nezdinde muteber bir gölge,

Evrenin hepten teğet geçtiği

Varlığın nüansı yine kayıp yine mütereddit

Bir sıfatta saklı olsa da

Ben her nasılsa saklı tutamadığım yorgun bir serzeniş,

Atıfta bulunduğum bizzat kayıp nefsim.

Boyutsuzum ezelden,

Sarmalında ömrün doyamadığım hüzün teranesi;

Yine var olmayı dileyip de,

Ölümü payidar kıldığım ansızın

Ve berrak yüreğin tortusu mu çöktü yoksa benliğine?

Demelerle geçti ömür be gönül gözüm,

Üstelik en arsız tayfasıyım sevgi denen tezahürde

Artık hangi zerreye denk düştümse

Hele ki ebedi istirahatıma yorgan döşek yığdığım

Onca kelamı da görünce,

Ölmeyi diliyorum sadece,

Ölüp de kavuşacağımı Yaradan’ın siluetine vakıf olası

Bir rahmanda,

Koşulsuz bir sevda masalında,

Belki de en kayıp ve en yorgun özne.

Dirliğin temennisi saklı bu beyitte, görmez misin

Gönül gözüm?

Sevdikçe evreni,

Ayrı düştükçe benlikten,

Kayıtsız şartsız şerh düştüğüm onca şiirden arda kalan

Üç beş muğlâk imge tedirginliğindeyim belki de:

Maruzat bildiğimden çok öte

Sıtması yüreğin,

Yine ve yine titrek bir izlekte

Sakındığım o kayıp terennüm

İz etmişken yorgun ve kayıp bellekte.