K I R I K T E L K İ N L E R

Elif elif titrerken bahar

Boşalır çekmecelerdeki  Polyanna öyküleri

Çengelini  dilimizden söker  imgeler

Başlar mart’ın cinnet havası

Ve eğilir gölgeler

Külle kefenlenir kıvılcım

Vurdukça kan toplar asilik

Kanayan yaralar ihbar eder kendini

Ve elbi/sesini soyunur sessizlik

Çöle kum taşır rüzgâr

B/üzülür toprağın bağrındaki k e l e b e k ler

Mış’lı yaşamlar birikir göz çukurlarına

Ve   g ü l   pembeliğine doğar bebekler

Tükenir lügâttaki haram/i kelimeler

Açık uçlu soruya döner kim/isi

Keşkelerin  yüzüne çarpar sular

Ve yokluk denizinde batar varlık gemisi

Sessizce yürür Ankebut

Suyu dalgalandırmaz artık taşlar

Paslı kılıçla deşilir vazgeçilmişliğin tarihi

Ve toprağın çatlağında gizlenir yaşlar

Meyvesi gümrahtır  sabrın

Ölümün rengini sunar mezar taşları

Gülüşün cellatları volta atar ömrün avlusunda

Ve içe patlar gözyaşları

Naftalin kokusu siner  satırlara

Yokluğun sinsi ikliminde yeşerir eyvahlar

Salyangozlar çekilir kabuğuna

Ve kepengini indirir siyahlar

.

.

.

.

.

.

.