Şiir Aşkına

Damarımdan vurdu kansız akşamlar

Kanlı bıçaklı olduğum şiir aşkına

Dökülse pür-nakıl yaş dolu sinemde kırık bir tebessüm.

Ellerim soğuk, İstanbul ayazında

Gökten damlayan Porsuk Çayı

İkilemlerin mahareti belli ki dediklerime binaen

Kır saçlarında ela gözlü sancının

Yükü yine kanatlarında bir nida

Düşerken soluksuz kaldığım yetmezmiş gibi

Kamburu devasa büyüklükte sitemlerin ruhu

Eşleşirken Temmuz akşamıyla.

Bir kırlangıç misali,

Bir kurbağayı öpmek kadar da anlamsız

Yedi düvel haykırsa ne yazar?

Yarım izmarit ve bir tane daha:

Sönecek mi bakalım yangını?

Kurum kurum kuramlar dökülür de nifaktan,

Sevdalar yas tutarcasına

Köle harflerin bükük boynu

Yine gök kubbede metazori bir aydınlık

Sözüm ona kalburüstü

Cahil tayfası sezerken kinini evrenin

Uleması gelse ne yazar,

Kandıkça yalanlarına cihanın?

Bir abdal mizacı yine yüklendik de gideriz

Peşi sıra;

Kayarız kaydıraktan ölüm fısıldarken çok uzaklardan.

Uzağın piri

Aslında yüreğin kirini yine boca etmeli

Pervasız mısralardan dökülen yaş misali

Körükledikçe yas bilinmeze tehdit

Yine sakındığım her edada,

Yürekte niyaz en hayırlısından

Bir yarın dilerim sadece Allah’tan.