İşin Aslı Kayıptı Sevgi

Körebeydi sağalttığım düşlerim

Ve hafif meşrep egosu insanlığın.

Sustum kendimce,

Savdım sıramı zannımca,

Boş kibrit kutularından dünyalar dizdim

Aklımın ırmaklarında yüzen gemisiz kaptanlar.

Fısıltıydı işin erbabı tılsımlar,

Kıyamet habercisi yine nifak sokan öngörü,

Kaynayan tabuların mimarı yine

Gözden ırak sevda tohumu.

Aksanları demir yığını yürekte

Kepenk misali;

Hor gören lanet ıslığı Hint fakiri selamların.

Tutuşan yakamozu rehavetin

Dolunay çöreklendikçe geceye.

Muteber ahkâmlar yine pekişen yüzölçümünde efkârın,

Dediklerine rahle,

Sevdiğinin yüzü suyu hürmetine;

Zamirler mevta, aşklar yolcu hepten,

Kararan gözlerde kehanet,

Issızlığa boca ettiğim sessiz asalet.

Bir dostun elinin boğumlarında

Ölmekle eş değer

Yine enginlerin nüktedan seyrinde

Boğulmak imge imge,

Hele ki şiirin kutuplarında

Islak ve kaygan bir zemin misali

Kılıksız söylemler sırıtan çok uzaktan

Yaklaştıkça kapsama alanında yine hüznün.

Durduk yere hükmeden,

Zihnin uçuk perisi onca iyi niyete

Riayet eden kimse,

Sorgulandı biteviye,

Tümleri yaktı hiçlik;

Koyuldu ansızın ahir öfke

Diş biledi kimi rivayet.

Tüm hezeyanlarını satmıştı iblis,

Neşeli şarkılar eşlik etti

Ölüme gebe geceye,

İstiflendi yoksunluk,

Bir tabur kıyamet habercisi,

İşin aslı k/ayıptı sevgi.