Ağıt

Toprak ve çiçek

beyaz toprak ve mehtap

tekrar ağlıyor kan kızılı

Gecenin ayazında

filizlenen karanfiller

susuz olgunlaşan

kızıl topraklarda

Kör genç bir kadın

önünde yırtık bir yelek

elinde düğme, iplik ve iğne

ve karıştı toprağa o gece

aşkımıza nispet edercesine

Pencerelerin camları buğulu

güneşe doğru gömülen manzara

yorgun yatıyor zemheri kışlarda

Nasırlı çatlamış narin ayakları

öğle uykusunda onu izliyorum

alaca gün batışını, ayı izliyorum

Ahşap pencerenin kırık camları

mutfağa gelip etrafa bakıyorum

yıkanmış bulaşıkları görüyorum

Bir loş şarkı çınlıyor kulaklarımda

pusulasını şaşırmış eski bir nağme

sessiz sedasız yakınlanıyor mavi ufuklarda…